5(> 
LINOLEUM. 
De tweede hoofdstof bij de linoleumfabricage is het kurk; zoowel 
afval van kurkfabrieken als geheele stukken gebruikt men. Beide 
snijdt men eerst fijn en maakt de massa vervolgens tot meel. i\.an 
deze voegt men de gewenschte kleur toe; voornamelijk bezigt men 
minerale verfstoffen. Om zeer licht gekleurd linoleum te krijgen is 
houtraeel onmisbaar. Het linoleumcement en het met de gewenschte 
verfstof vooraf gemengde kurkmeel worden in de mengloods in onge- 
veer gelijke deelen samengevoegd. Dan volgt het mengen met behulp 
van verschillende mengmachines; het moet grondig geschieden wil 
het product van goede kwaliteit zijn. Het mengsel noemt men lino- 
leum massa. Zij wordt op een weefsel van jute uitgespreid en met 
walsen er op geperst. 
De linoleummassa valt uit de mengmachines op een carrier, waarop 
het juteweefsel zich bevindt en die naar de walsmachine voert. 
Hier komt het weefsel met de massa eerst tusschen twee groote cy- 
linders, die op 140 — 150° verhit zijn, en het linoleum loopt vervol- 
gens door twee kleinere cylinders, die dienen om het te polijsten . 
Het passeert nu verder een koelinrichting, bestaande uit twee 
door water afkoelbare cylinders en verlaat deze in stukken, breed 
ruim 2 of 3 M., lang circa 150 M. Ten slotte gaat het door een 
machine, waarin zijn onderzijde met rood vernis wordt bestreken. 
Dan worden de stukken in een groote ruimte over stangen opgehan- 
gen om te drogen. Hierna worden ze opgerold en snijdt men ze in 
stukken van 25 — 30 M. lengte. Dan brengt men ze nogmaals in de 
droogloods, waar men ze op ijzeren raamwerken neerlegt en aan 
lucht en warmte blootstelt. Het linoleum, volgens het systeem Tay- 
lor-Pernacotte verkregen ondergaat hierbij nog een soort tweede 
oxydatie. Na afloop hiervan snijdt men de stukken zoo bij, dat ze 
juist 2 of 3 M. breed zijn. Op de bovenzijde legt men vervolgens 
zijdepapier en rolt de stukken op. 
Op de bovenvermelde wijze verkrijgt men het éénkleurige linoleum, 
terwijl men door het te bedrukken verschillende patronen krijgt, die 
spoedig afslijten. Om dit bezwaar weg te nemen heeft men andere 
werkwijzen uitgedacht, waarbij de kleur er niet op gedrukt, maar er in 
gemaakt wordt. De eenvoudigste vorm hiervan is het z.g. granietlino- 
leum, waarbij men verschillend gekleurde linoleummassa’s maakt, die 
dooreen gemengd worden. Verder het z .g. Moiré- of gestreept linoleum, 
waarbij, door middel van een vernuftig uitgedachte inrichting, de 
linoleummassa’s in strepen op het juteweefsel op de carrier worden 
uitgestrooid. 
Lastiger is het vervaardigen van niet afslijtbare patronen. Eerst 
