62 
SYMBIOSE. 
van een groot aantal dieren van dezelfde soort en deze vereenigingen 
vallen niet onder het begrip ))syinbiosec(. Evenmin is dit altijd het 
geval, wanneer b. v. twee dieren of twee planten, beide tot ver- 
schillende soorten behoorend, te zamen leven. Men spreekt niet van 
symbiose bij den Klimop en den Eik, noch bij het Warkruid en de 
Klaver, al heeft ook de Klimop zich door zijn hechtwortels vast 
verbonden met den stam van den Eik, en al hebben de draadvor- 
mige stengels van het Warkruid den stengel van de Klaver stevig 
omwonden. De Klimop heeft in zooverre nog nut van den Eik, dat 
hij dien stam gebruikt om zich vast te hechten en er tegen op te 
klimmen, de Eik krijgt er niets voor terug. En in het laatste voor- 
beeld is het voordeel geheel aan den kant van het Warkruid (Cus- 
cuta)^ en de Klaver verliest er het leven bij. Immers, wanneer de 
stengel van de Klaver eerst goed om wonden is door den stengel 
van het Warkruid, dan ontwikkelen zich uit dit laatste zooge- 
naamde boor- of zuigwortels, die den stengel van de Klaver bin- 
nendringen en aan deze plant het voedsel ontnemen, dat zij voor 
haar bestaan noodig heeft. {Parasitisme.) 
We kunnen nu gemakkelijk er toe komen een bepaling te geven 
van het woord DSymbiosea ; het is het tezamen leven van twee dieren, 
of twee planten, of van een jjlant met een dier, zóó dat voor beide 
individuen dat tezamen leven voordeelig is. Zij worden steeds met 
en bij elkander aangetrojffen en het ééne individu kan niet of ternau- 
wernood zonder het andere blijven bestaan. 
Een tezamen leven van twee diei-en kan ook van tvjdelijken aard 
zijn. de beide dieren leven dikwijls van elkander onafhankelijk, 
zoodat het ééne dier ook buiten het andere kan blijven leven. In 
dat geval spreekt men van Mutualisme. Een scherpe grens is 
tusschen beide begrippen dikwijls niet te trekken. 
Symbiose van een zoogdier met een vogel. Schilling zegt in zijn 
werk : »Mit Blitzlicht und Büchsec(, 2e dr. 1905, omtrent den Neus- 
hoorn, dat, bij de jacht op dit dier, niet alleen moet gelet worden 
op de richting van den wind, maar ook hierop, of de dieren al dan 
niet vergezeld zijn van Ossenpikkers (Buphaga), vogels, die tot de 
familie der Spreeuwen behooren. Deze vogels volgen, behalve den 
Neushoorn, ook de kudden van Antilopen, Olifanten en andere 
dieren, om zich te vergasten aan de parasieten, die op deze dieren 
leven, terwijl zij met de behendigheid van de Spechten op deze 
dieren rondklauteren. In vele gevallen vertrouwt de rustende Neus- 
hoorn op zijn kleine, trouwe kameraden uit de vogelwereld : want 
