SYMBIOSE. 
73 
beroofd zijn. Het is dus voor elke plant van het grootste belang, dat 
zij tegen die mieren beschermd is. Vele planten nu zijn beschermd 
door vergiftige of walgelijke stoffen, vele andere planten daardoor, 
dat zij verscheidene andere mierensoorten als verdedigers tegen die 
Sauba-mieren tot zich gelokt hebben, door haar woning en voedsel 
te verschaffen. Gewoonlijk bestaat dit lokaas, volgens Müller, uit 
een zoete vloeistof (honing), die uit klieren afgescheiden wordt, 
welke zich bevinden aan den bladsteel of op de oppervlakte van 
het blad, 
De Imba-uba houdt er als ’t ware een staand leger van mieren 
op na, zeer bijtachtige en vergiftige, uit de geslachten Azteka en 
Cr ematog aster, en zij vinden^ daar woning en voedsel. De stam be- 
staat uit holle, door de knoopen van elkander gescheiden leden. Aan 
de ééne zijde van elk lid bevindt zich een langwerpig groefje, en 
aan het boveneind daarvan een ovaal plekje, zoo groot als de knop 
van een speld, welks wand dun is en dus gemakkelijk te doorboren. 
Het bevruchte wijfje boort een opening in dien wand, komt zoo in 
de holte van het lid, de woning waarin zij hare eieren legt. De opening 
wordt weder spoedig gesloten, doordien zich daar een celweefsel 
vormt, met welks saprijke cellen het wijfje zich voedt. Wanneer 
uit de eieren de werkmieren tot ontwikkeling zijn gekomen, dan 
wordt het gesloten gat weder geopend. Ook in de knoopen worden 
openingen gemaakt, waardoor de boven elkaar liggende kamers met 
elkander in gemeenschap komen. Die kamers worden nu bewoond 
door de bovengenoemde, tot bescherming dienende, mieren. 
Wat is het waardoor die mieren naar buiten worden gelokt uit 
hare woningen, en wat drijft haar er toe om de wacht te houden 
bij de door de Sauba-mieren bedreigde bladeren ? Aan de basis van den 
bladsteel (F.M.), of van de zeer korte, maar sterk verdikte blad- 
scheede (K. v. M.) wordt een kussen gevonden, gevormd uit dicht 
op elkaar gedrongen korte, stijve en bruine haren, en onder en 
tusschen die haren ontwikkelen zich een groot aantal ei- of peer- 
vormige, gesteelde lichaampjes, één millimeter groot, die, naar den 
ontdekker, den naarn ))Müllersche lichaampjesc< dragen. Die lichaam- 
pjes laten los van hun steeltjes, maar blijven nog korten tijd op 
het kussen liggen; zij bevatten in hunne cellen veel voedsel, name- 
lijk eiwitachtige verbindingen, vet, enz., zoodat zij een zeer gewaar- 
deerd voedsel vormen voor de beschermende mieren. 
Deze komen in groot aantal naar die plaatsen en worden ook in 
de omgeving daarvan, aan den stam, de bladstelen en bladschijven 
aangetroffen. Blijkbaar houden zij bij die bladeren de wacht ; bij elke 
