8'2 WAARAAN HEBBEN ROBIJNEN EN SAFFIEREN HUN 
zelden kleurloos voor, meer blauw of rood, wanneer ze resp. saffier 
en robijn heeten . 
Gele kristallen heeten wel oostersche topazen, wat ook weer mis- 
leiden kan, daar echte topaas een flnorhoudend aluminium-silicaat is. 
De gele korund komt ook nog in grauwe, bruine, ja zelfs in ver- 
schillende kleuren in hetzelfde kristal voor ; een bepaalde benaming 
vind ik daarvoor niet aangegeven. 
Zeer zeldzaam komt nog groene korund voor, in 1888 door Pohlig 
in sanidin-gneis gevonden, een gesteente uit het trachyt-tuf van het 
Zevengebergte . Hij doopte het chloro-saffier. De kristallen waren 
goed gevormd, doch hoogstens 3 m.M. lang en 2 m.M. dik. Als ze 
grooter waren, zouden ze wegens de ongewone kleur een hooge waarde 
bezitten. 
De bijvoeging »oostersch(( in sommige benamingen is hieruit verklaar- 
baar, dat in Ceylon, Siam en China vindplaatsen voor het edele 
korund bekend zijn. 
tiuwe, niet of weinig doorschijnende en doffe kristallen van een 
matte, meest bruinachtige kleur, heeten kortweg korund of ook wel 
diamant-spaath . De laatste naam zal wel hiervan komen, dat zij 
in fijnen staat uitnemend als slijppoeder geschikt zijn. Het korund 
komt namelijk in hardheid den diamant nabij; ook het voor slijpen 
en polijsten veel gebruikte srnergel of amaril is korund, doch zeer 
onzuiver (bevat kiezelzuur, ijzeroxyde, enz). 
Het minwaardige korund heeft de gele tot bruine kleur stellig te 
danken aan ijzeroxyde, doch waaraan robijn en saffier hunne kleuren 
verschuldigd zijn, is minder goed bekend. Wegens de kostbaarheid 
worden deze edelgesteenten niet of zelden geanalyseerd en bovendien 
is het hier een kwestie van zeer geringe sporen. Voor die kleuring 
toch van doorschijnende kristallen, zijn minimale hoeveelheden van 
’t kleurend bestanddeel voldoende. 
Saffieren en robijnen worden sedert lang door kunst nagemaakt. 
Het eerste gelukte dat in 1877 aan Fremy en Feil door aluinaarde 
met fluorbaryum, of een ander fluorrnetaal, als smeltmiddel langen 
tijd aan de roode gloeihitte bloot te stellen. Door bijvoeging van 
eenig kaliumdichromaat, verkregen zij robijnen ; door bovendien nog 
wat kobaltoxyde bij te mengen, saffieren. Later heeft Fremy, onder 
medewerking van Verneuil de methode verbeterd, vooral door aan 
de aluinaarde eenige potasch toe te voegen, ’t geen de kristallisatie 
vergemakkelijkt en de kleur fiaaier doet uitvallen. Voorts door de 
smeltingsduur van 24 uur tot op een volle week te verlengen, 
waardoor grootere kristallen verkregen werden. Aangezien nu ook 
