86 
OVER DEN AARD EN DE ELECTRISCHE LADING 
nen betrekkelijk enge grenzen verandert voor verschillende soorten 
van stof. Het a deeltje heeft een groot arbeidsvermogen van bewe- 
ging en daardoor is het in staat op zijn weg door de stof een groot 
aantal moleculen te dissocieëren of te ioniseeren. 
Belangrijke vragen ontstonden, toen men had waargenomen dat 
de massa van een a deeltje vergelijkbaar was met dat van een water- 
stofatoom. In de eerste plaats of de a deeltjes, van verschillende radio- 
actieve stoffen afkomstig, gelijke constitutie hebben, en of het atomen 
van een bekend element of van een nieuw element zijn. Om deze 
vraag op te lossen werd de snelheid v en de verhouding van de lading 
tot de massa ^ der a deeltjes, afkomstig van verschillende radio- 
actieve stoffen, bepaald. Men kan dit doen door meting van de af- 
wijking, die een bundel a stralen ''ondergaat bij den gang door een 
sterk magnetisch en een electrisch veld. Deze proeven zijn lastig door 
de geringe afwijking, die de a stralen krijgen. Zij zijn verricht door 
Rutherford, Dés Coudres, Mackenzie en Huff. Rutherford be- 
E 
paalde v en voor a stralen afkomstig van radium en actinium, 
terwijl Rutherford en Hahn zulke metingen deden voor eenige 
producten van thorium. 
Door deze onderzoekingen bleek, dat de snelheid der a deeltjes, 
afkomstig van verschillende stoffen, afwisselde tusschen omstreeks 
22 000 en 16 000 kilometers per secunde, maar de waarde van 
was voor alle dezelfde. Hieruit volgt, dat radium, thorium en acti- 
nium a deeltjes uitzenden van dezelfde massa en dezelfde constitutie, 
en dat alle radioactieve stoffen een gemeenschappelijk ontledingspro- 
duet hebben. Voor ^ vond Rutherford 5070 electromagnetische 
eenheden. Door de electrolyse van water weet men, dat de overeen- 
6 
komstige waarde voor het waterstofion 9600, dus ongeveer 
twee maal zoo veel bedraagt. Men meent, dat de lading e van een 
waterstofatoom de fundamenteele eenheid van electrische lading is, 
zoodat de lading van eenig lichaam een geheel veelvoud van e moet 
zijn. Veronderstelt men, dat de lading van een a deeltje even groot 
is als die van een waterstofatoom, dan zou de massa van het a deeltje 
in een rond getal twee maal zoo groot zijn als die van een water- 
stofatoom, dus gelijk aan die van de waterstofrnolecule. 
Veronderstelt men echter, dat E -= 2e, dat derhalve het a deeltje 
twee ladingen e heeft, dan zou de massa omstreeks vier zijn. Nu is 
