DER a DEELTJES VAN RADIOACTIEVE STOFFEN. 
87 
het atoomgewicht van helium 3.96, zoodat dan een a deeltje één 
atoom helium kon zijn, dat twee eenheden van lading bezit. Hierom- 
trent kan men langs indirecten weg eenige aanwijzing krijgen. Het 
is toch gebleken, uit onderzoekingen van RAMSAVen Soddy en ande- 
ren, dat radium helium voortbrengt. Debierne toonde, datactinium 
het ook doet. Tenzij helium ontstaat uit de opeenhoping van a deel- 
tjes, is het nnoeilijk te begrijpen hoe hier helium zou gevormd worden. 
Bovendien heeft Rutherford getoond, dat het « deeltje het eenig 
bekende ontledingsproduct is van radium en actinium, die beide 
helium geven. Om deze en andere redenen stelde Rutherford in 
1905 de hypothese, dat het a deeltje een atoom helium was met een 
electrische lading van twee eenheden. Het is erg moeilijk de juist- 
heid of de onjuistheid dezer hypothese proefondervindelijk uit te 
maken, hoewel de oplossing dezer vraag in den laatsten tijd het be- 
langrijkste probleem op het gebied der radioactiviteit was. 
Onlangs hebben Rutherford en Geiyer twee verhandelingen 
gepubliceerd in de »Proceedings Royal Societyc;:. De eene was ge- 
titeld : ))Een electrische methode voor het tellen van a deeltjes van 
radioactieve stof(( en de andere »De lading en de aard van het adeel- 
tjec(. In het eerste stuk werd een methode beschreven om een enkel 
a deeltje te ontdekken en het aantal «deeltjes, dat door een gram 
radium werd uitgezonden. De methode kan hier niet volledig uitge- 
legd worden. De « deeltjes kwamen door een nauwe opening in een 
vat, dat een gas bij geringe drukking bevat en blootgesteld was aan 
een electrisch veld zoo sterk, dat het zich bijna door een vonk kon 
ontladen. Bij het binnendringen van een «deeltje in het vat, toonde 
de naald van den electrometer een plotselinge afwijking. Het bleek 
zoo mogelijk het binnendringen van een enkel « deeltje te zien door 
een sterke afwijking van de naald. Hiermede werd het vrij worden 
van «deeltjes ontdekt van uranium, thorium, radium en actinium. 
Teneinde het aantal uitgedreven «deeltjes van een gram radium te 
bepalen, werd niet het radium zelf, maar zijn ontledingsproduct 
radium C als stralingsbron gebruikt. 
Om een oppervlakte met een dun vliesje van radium O te bedekken 
werd zij enkele uren blootgesteld aan radiumemanatie. Het gebruik 
van radium C als bron van stralen had verschillende voordeelen, in 
het bijzonder met betrekking tot het gemak en de zekerheid der 
meting van het bedrag actieve stof, dat aanwezig was door middel van 
de 7 stralen. Het aantal « deeltjes, dat door een opening van be- 
kende doorsnede bij een bekenden afstand van de actieve bron ging, 
werd gedurende zekeren tijd geteld, door de atwijkingen van de 
