92 
KERN DER DIERKUNDE. 
de gewervelde dieren nogal uitvoerig behandeld. Inderdaad, hetgeen 
over evertebraten geboden wordt, is in slechts 28 bladzijden gecon- 
denseerd en dus uitteraard weinig volledig. Terecht worden hiervan 
nog een 26 bladzijden alleen aan de Arthropoden gewijd, terwijl dus 
de „Lagere Dieren” er ten slotte met 8 bladzijden afkomen I 
Het gevolg hiervan is, dat over Weekdieren en Wormen b.v. niet 
dan eenige zeer algemeene opmerkingen ten beste worden gegeven, 
waar toch om slechts een voorbeeld te noemen, over de parasitische 
vormen der laatste groep wel wat meer had mogen worden verteld, dat 
hetgeen in de enkel-e regels op blz. 114 gevonden wordt. 
Nu is het aprés tout een questie van smaak op welk onderdeel 
men bij het onderwijs in de natuurlijke historie meer in het bizonder 
den nadruk wil leggen. De schrijver zoekt het nu blijkbaar bij de 
vertebraten. Maar in ieder geval mag geeischt worden, dat het me- 
degedeelde juist is. Kleine onnauwkeurigheden werken vooral in een 
in telegramstijl geschreven boekje als dit storend. 
Zoo is, om bij een enkele groep te blijven, in de mededeelingen 
over de visschen nog al eens iets, dat op een al te vluchtige be- 
handeling van de stof wijst. 
Dat het skelet uit beenschubben zou zijn samengesteld kan des- 
noods nog als drukfout gelden: bedoeld worden waarschijnlijk been- 
stukken. 
De opmerking op blz. 90, dat de zalm ook naar zee gaat, on- 
middelijk na de mededeeling, dat de aal er heen gaat om er zich 
voort te planten, wekt den indruk, dat de zalm met hetzelfde doel 
naar zee trekt, terwijl deze zich gelijk bekend is op den bovenloop 
der rivieren voortplant en zich in zee ophoudt, om er zich te voeden. 
Kabeljauw en dorsch is hetzelfde. Niet juist is, dat alle kabel- 
jauwachtige visschen door het bezit van een voeldraad aan de kin 
gekenmerkt zijn. De zeer gewone Wijting heeft er b.v. geen. 
De Doornhaai (blz. 91) brengt levende jongen ter wereld en legt 
geen eieren aan wier hoeken men „spiraalsgewijs” opgerolde veer- 
krachtige draden vindt. Dit doet ondér de inlandsche soorten alleen 
de Hondshaai (Scyllium). 
Dit zijn voor de hand gekozen voorbeelden van het boven be- 
doelde gemis aan degelijkheid ten gevolge waarvan zich dit boekje 
nu juist niet bijzonder gunstig van andere mij bekende leerboeken 
onderscheidt. 
Intusschen, de schrijver waarschuwt zelf in zijn voorrede: voor 
studie zonder leiding is het boekje onbruikbaar. Men weet het nu. 
H. C. K 
