110 
DE BEZIELINGSTHEORIE. 
op den bodem der theologie of althans van het theïsme staan, zooals 
Agassiz, Reinkë, Wassmann e.a., de ontwikkeling der organismen 
ineenen te kunnen verklaren; maar hij geeft toch ook toe, dat zijn 
Lamarckisme hetzelfde is als een deel van het vitalisme. 
De erfelijkheid van verworven kenmerken, waarmee het Lamarckis- 
me staat of valt, berust volgens hem ook op een psychisch verschijn- 
sel. De celkern heeft geheugen, kan leeren en kan zich later de aan- 
geboren ervaringen ten nutte maken. Zoo moet het regeneratie- of 
herstellingsvermogen worden verklaard. Elke cel van het lichaam kan 
niets anders, dan wat zij heeft geleerd; haar ))ziel« is bekrompen en 
eenzijdig ontwikkeld, vnnt de lichaamsdeelen, die verloren zijn ge- 
gaan, kunnen opnieuw worden gevormd, maar iets nieuws kunnen 
de daarbij werkzame cellen niet maken. De cellen voor de voortplan- 
ting, de kiemcellen daarentegen, »die de onbewuste hersens van het 
lichaam vormen (sic) kunnen uit haar geheugen het geheele lichaam 
opbouwenc(. 
))Hieruit mag men nu echter niet afleiden, dat de psychische kracht 
van elke cel geheel afgesloten is. De piasmodes men ^ uiterst fijne pro- 
toplasmadraadjes, die de cellen met elkander vei binden en die bij 
planten en dieren voorkomen, zijn het duidelijke bewijs, dat er een 
geleiding swerkzaamheid moet bestaan, anders zouden deze organen 
er niet zijn (!). In aansluiting daaraan stelt nu ook het Lamarckis- 
me den eisch, dat een gevoelsstroom iedere cel met elke andere in 
»rapportc( kan brengen, anders ware het onbegrijpelijk, waarom niet 
altijd juist die cellen gaan werken, die het dichtst bij de plek liggen, 
waar de behoefte ontstond, maar zij, die het best geschikt zijn om 
op de behoefte te antwoorden. Alleen door dit rapport is een verkla- 
ring mogelijk van de hai monie aller deelen en ook van het feit, dat 
de kiemcellen de levensforrnule van het geheel in zich sluiten en dat 
zij antwoorden op behoeften door zich te vormen. « 
Alsof de schrijver zelf voelt, dat hij toch wel wat veel verlangt 
van onze goedgeloovigheid, van ons »wijsgeerig denkenc<, vo^gt hij 
hier, in een noot. hij : »terloops gezegd, ligt er in een ophooping van 
zulk een groot aantal ))celged achten® in de kiemcellen niets, dat meer 
van ons voorstellingsvermogen vordert, dan in de algemeen aangeno- 
men leer der chi-omosomen.® 
Dit nu is een zeer besliste onwaarheid. De chromosomen zijn im- 
mers zichtbare, objectief waarneembare dingen. Ieder, die een goed 
mikroscoop tot zijn beschikking heeft, kan hen waarnemen en hun 
levensuiting bestudeeren. Een ander geval is het met de ))gemmulae« 
van Darwin en met de ))determinanten« en de »biophoren® van 
