NATÜÜEBESCHRIJVINGEN UIÏ DE 
MIDDELEEUWEN. 
DOOR 
A. J. SERVAAS VAN ROOlJEN. 
HOxND EN PAARD. 
DCanis dats in Dietsche een hont«. 
Met dezen leerzamen regel vangt Jacob van Maerlant zijn hon- 
denpraatje aan, voorkomende in het 2de boek van 's>dev Naturen 
Bloemecc, een zijner oudste werken welke op didactisch terrein 
behooren . 
Hoewel van Maerlant in dit kort begrip der natuurlijke historie 
hoofdzakelijk bedoelde wetenschappelijke kennis bij den poorter te 
bevorderen, kon hij zijn natuur niet verloochenen en maakte zijn 
gedicht zooveel mogelijk dienstbaar aan de moraal. 
Somtijds is die moraal tusschen de regels door te lezen, dan weder 
spreekt hij op den man af. 
Reeds uit de aanleiding' tot het schrijven van zijn werk blijkt met 
welk een ijver hij bezield was om te leeren. 
Willem van Uteniiove, een Aardenburgsch priester, had reeds 
vroeger een beschrijving der dieren of een zoogenaamden Bestiarus 
geschreven maar, alleen reeds omdat deze schrijver uit een ))Walsche« 
bron had geput, kwam hem de inhoud verdacht voor. Voor alles 
wilde hij waar zijn, en nu trok hem aan het werk : de Naturis Rerum, 
dat Thomas van Cantempré omstreeks 1250 vervaardigd had. Van 
Maerlant schreef de vertaling omstreeks dienzelfden tijd en droeg 
haar op aan Nicolaas van Oats. 
