NATUURBESCHRIJVINGEN UIT DE MIDDELEEUWEN. 
119 
Der Naturen Bloeme is een traktaat over de Natuurlijke Geschie- 
denis in haar geheelen om vang. Het beschrijft den mensch, de vier- 
voetige dieren, vogelen, visschen en reptiliën. met inbegrip van de 
monsters, welke daaronder gevonden worden, zooals salamanders, 
draken, cyclopen, menschen met één voet, die hun tevens tot zonne- 
scherm dient, en wezens zonder hoofd, wier oogen in hun schouders 
staan. Daarna volgen boomen, kruiden, wateren, steenen en metalen. 
Voor, dit maal bepalen we ons tot den hond en het paard. 
Nu we weten dat hond in de latijnsche taal Canis heet, willen we 
ook gaarne aan de hand van van Maerlant aannemen, dat honden 
beesten zijn, welke men velerlei kunstjes leeren kan. Al slapen zij 
graag, zoo behoort het toch tot hun goede zeden huis en hof te be- 
waken tegen dieven en kwaad volk. 
Zij zijn zoo trouw aan hun meesters, dat zij dikwerf :>)doot sijn 
bleven om te beschermene haers heren leven, ende dies toghen si 
noch vele nachts, ende al met haren ghebele (geblaf)c(. Ook is dik- 
wijls gezegd, dat honden hun meesters wreekten, wat door den Hei- 
ligen Ambrosius bevestigd wordt. 
Plinius, de oude, die een Historia Naturalis schreef, en Soltnus 
Romeinsch taalgeleerde, zeggen ons, dat »toen Alexander hem (zich) 
soude keeren ^t lant van India te bestane (veroveren)(( de koning 
van Albania dien vorst een hond ten geschenke gaf die zoo. groot 
was, dat niemand ooit zijn gelijke vond. Alexander was over dit 
wonderdier zeer verbaasd. Evers en ^)beerec(, — van Maerlant be- 
doelt wellicht mannetjesvarkens; dit komt in den gedachtengang met 
evers of wilde zwijnen overeen, — werden op zijn last voor den hond ge- 
bracht, maar ternauwernood keek hij ze aan en bleef stil liggen, alsof 
hem die prooi niei aanging. Hij gebood toen den hond dood te slaan. 
Toen de koning van Albania dit vernam zond hij nog zoo’n exem- 
plaar aan Alexander en verzekerde, dat hij met een leeuw den 
strijd wel zou aanbinden. Alexandèr deed een leeuw aanvoeren, 
die terstond door den hond verscheurd werd ; daarna volbracht hij 
dit zelfde heldenstuk op een olifant. 
Jacob van Vitri zegt, dat het tot de manieren van den hond 
behoort om moordenaars en dieven te ruiken, i) » maar, als ons seggen 
some (sommige) brieve, sijn si met vrouwen melc ghevoet endeghe- 
traijnt in mans bloet«. 
Drie soorten van honden zijn er, zooals ons de boeken berichten. 
»Die edelste fijn, hoech ende lanc. 
9 Onze politiehonden. 
