120 
NATUURBESCHRIJVINGEN UIT DE MIDDELEEUWEN. 
Ende snel in lopene ende in ganc; 
Ende dese sijn goet ter jacht«. 
Bassen of blaffen kunnen zij niet, wat van Maerlant uitdrukt 
door te zeggen »te bassene hebben si gheene macht«, en hij laat er 
op volgen : 
))Owi ! die honden die niet ne bassen, 
hoe se alle daghe wassen, 
dese edele honden van de jacht.« 
Dat ))Owi k( is ’t aanloopje van van Maerlant om zich te paard te 
helpen bij het berijden van zijn stokpaardje, want de burger moest 
weer eens voor een enkele (?) maal losbranden op den adel. Onze 
Jacob, de verpersoonlijkte democratie, die eenmaal schreef : »toen 
Adam spitte, en Eva spon, waar was toen de edelman«, liet daartoe 
geen middel ongebruikt. Hij moest, hij zou hem er met de haren 
bij slepen als hij kans zag een edelman te treffen. 
Hoor hem slechts : 
v)E(felinghe hebben nu die macht 
over dat kerkelike goet, 
daer Jhesus omme storte sijn bloet. 
Dit souden hebben ons Heren lede 
nu hevet al die edelhede ; 
, ende deze honden ne bassen niet 
(Bassen prediken bed iet) ; 
want edelingen niene leeren 
daer si volc mede bekeeren ; 
maer si neeren (nahren voeden) hem (zich) metter proie. 
Een edelinghe die hevels yote, 
als hi vrouwen bedriegen mach : 
dits sine proie ende sijn bejach.« 
Commentaar heeft dit alles niet noodig. Het is duidelijk genoeg. 
Alleen dient opgemerkt te worden, dat van Maerlant in ’t alge- 
meen zijn geesel roede deed neêrvallen op den adel, de geestelijkheid 
(hoe geloovig hii overigens ook was) en op de vrouwen. Zeer zeker 
tot afwisseling viel hij dan de eene, en dan de andere soort aan. 
Na deze uitweiding gaat hij met zijn onderwerp voort. 
Een andere hondensoort noemt men brakken. Zij hebben lange 
ooren en »backen (blaffen) naer die dieren, ende rieken wel, ende 
alne sijn si niet so snel, si maeken die beesten moede.(( Ook is vam 
sommigen de reuk zoo scherp dat zij het geheele woud door het 
spoor volgen. 
Een derde soort is de huishond en al wordt hij niet zoo hoog ge- 
