122 
NATUURBESCHRIJVINGEN UIT DE MIDDELEEUWEN. 
In ’t latijn heet een paard equus. Het is een dier van waarde, dat 
men in menig land vindt. De beste paarden vindt men echter in 
Cappadocië en in het land van Scythia. Paarden die hun kop het 
diepst in ’t water steken houdt men voor de beste ; zoo wil men 
zeggen. Indien men wilde of te weelderige paarden de manen af- 
snijdt, dan meent men dat zij hun ))luxurie« verliezen, wijl dat haar 
hen overmoedig maakt. Dit zelfde vindt men ook bij de vrouwen die 
zich verhoovaardigen op hun lichaamsschoonheid. 
In het land van Scythia, eveneens als in Cappadocië, vertelt men, 
zonder gekheid, dat de merries door den wind ontvangen. 
»Als ’t paert es out drie jaer of twee 
so notet (paren) ; maer nemmermee 
ne dyet dat si tilike (vroegtijdig) winnen. 
Tote 20 jaren, wil men kiinnen (weten) 
es haer noten (paren) wel in die tijt. 
Dat paert noot ende rijt (rijden = bespringen) 
al tot sinen 30 jaren 
ende die merie tot 20; te waren (het is waar). 
Het paard wordt 35 jaar oud ; en de merrie 40, hoewel men ver- 
telt, dat in Sicilië een paard geleefd heeft dat 70 jaar oud is geworden. 
Ook vertelt men dat zij in dat land langer leven, omdat dat dier 
er inheemsch is. Dit zegt men ook van Perzië. De Spaansche paar- 
den, en die van Gallië leven, onlanghe met allen«. 
Bij het paard leert men al spoedig, boven alle andere dieren, »hare 
manieren(( opmerken, en hoe verstandig zij zijn; door de ooren ziet 
men »hoet hem van moede moch staen. 
))Sijn si vermoeit si laet gaen; sijn si se grau« (kwaad) leggense 
an thovet; ende hebben si vaer (vrees,); zijn zij schrikachtig, dies 
ghelovet, so rechtsise vorwaert weder; ende sijn si siec si legse 
neder«. 
IsiDORUS, geschiedschrijver uit Charax zegt dat een paai*d »vier 
pointe® moet hebben zal het goed zijn, namelijk houding of gestalte, 
))dueghet ende scoende, die varuw (verf = kleur) van den hare mede®. 
Het lijf moet hard en sterk zijn, en slank, hoog gerugd, )>recht 
i n riden, ront ende ghecloven over den’ stiet (stuit)®. De voeten 
moeten niet te vet zijn, en hol en vast en droog hoeven. Over 
al sijn lijf sal hem behoeven, dat rond seinende si sijn vel.® 
Wat zijne deugden aangaat moet het paard een snellen gang 
hebben, en »stout® zijn »ende niene snede®, of ))metten leden beve®, 
want dat is een teeken van mindere kracht. 
Men mag een paard schoon noemen als het heeft een kleinen kop. 
