NATUURBESCHRIJVINGEN UIT DE MIDDELEEUWEN. 
123 
))droghe ’t vel an die beene«, korte ooren, »scarp ende clene«, groote 
oogen, wijde neusgaten, een opgaande hals, dikke manen en staart, 
en de voeten »ter rontheden waert((. 
Zwart haar is mooi, »root(( (vossekleur) of appelgrauw of wit 
eveneens. Heeft ’t haar een andere kleur dan zijn zij niet veel waard. 
Drieërlei soorten van paarden heeft men ; ’t paard dat den krijg 
moet mede maken, ’t rijpaard, eenen dag te gebruiken, en het 
ploegpaard. 
In oude , tijden vond men paarden die zich niet lieten berijden 
dan door den persoon, die hen de baas was. 
Aldus was het paard van JuLius Caesar, en dat van den Koning 
van Cythia, en het paard Busifal. bekend uit Alexanders levensbe- 
schrijving. Toen dit paard stierf, liet hij het begraven en uit achting 
een monument op het graf oprichten. Van dergelijke paarden is 
bekend, dat als hun meester stierf, dat zij zich lieten verhongeren, 
en ook weenden. Isidorus getuigt <lat buiten den mensch het paard 
het eenige dier is, dat ook weent. 
Ook zijn er paarden waaraan men vooraf kan zien hoe de strijd 
zal eindigen, naarmate zij zich bedroefd of opgewekt toonen. 
))Merien, hebben sulke waerde 
deene ter andere, stervetter eene 
in al hare scare ghemeene, 
dat dandere ophouden hare vole: 
so ghelieve es hare scolec(. 
Het komt mij voor, dat met deze slotregels bedoeld wordt, dat in 
den natuurstaat indien eene menigte paarden bijéén leven, het eene 
merrie voor het veulen van het andere zorgt; indien het komt te 
sterven terwijl zij haar jong nog zoogt. We moeten daarbij denken 
aan de paarden uit de steppen en prairieën. 
