160 
HET WEDERVINDEN IN AUSTRALIË VAN NEWTONS’ 
de zaak had opgegeven, ontving hij van den uitgever van Nature mijn 
brief die hem aanleiding gaf tot het schrijven van een tweede artikel 
opgenomen in Nature van 3 December 1908. Uit dit laatste artikel, 
thans verzonden uit Melbourne, is niet anders op te maken dan dat mijne 
bewering juist gebleken is. Maar opnieuw werd ik teleurgesteld. De 
heer Bruce Smith namelijk betuigt wel zijne verwondering dat 
iemand te Haarlem van een boek, waarvan vaststond dat hij het nooit 
gezien had, kon weten dat zich daarin handschrift bevond van 
twee verschillende personen af komstig, doch hij liet de gronden waarop 
mijne wetenschap berustte geheel en al achterwege. Erkennende 
dat mijne kennis van de bijvoegingen en verbeteringen op geschied- 
kundige gegevens berustte, vond hij dat de »lange en geleerde 
brief(( te lang was om dien over te nemen. 
Nu schijnen mij de gronden, die ik voor mijne bewering aanvoerde 
uit een geschiedkundig oogpunt, vrij wat belangrijker dan het schijn- 
baar vreemde, maar op zichzelf weinig beteekenende feit, dat 
iemand te Haarlem, over een boek, dat hij nooit gezien heeft, een 
schrijver te Sydney kan terecht helpen. Die gronden namelijk be- 
staan in bijzonderheden, door de nieuwe uitgave van Huijgens’ 
werken aan het licht gebracht, onder anderen ook over de per- 
soonlijke betrekkingen, welke tusschen Huijgens en Newton heb- 
ben bestaan. Die betrekkingen zijn zoo weinig bekend, dat geen 
der vroegere levensbeschrijvers van Huijgens er melding van gemaakt 
heeft, zelfs Harting niet, wiens voor zijn tijd voortreffelijk geschrift 
over CiiHiSTiAAN Huijgens met groote nauwgezetheid en toewijding 
is samengesteld. Om deze reden veroorloof ik mij hier weer te geven 
den inhoud van mijn schrijven aan den uitgever van Nature in 
eenigszins gewijzigden vorm, dewijl ik meen voor de lezers van het 
Album der Natuur iets uitvoeriger te mogen zijn. De bewijsplaatsen 
uit de nieuwe HuuGENS-uitgave zijn hier en daar, enkel door de 
nummers van Deel en bladzijde tusschen haakjes te plaatsen, aan- 
geduid. 
In 1696, een jaar na Huijgens’ overlijden, bezocht een jonge Duit- 
scher, Johan Groening uit Wismar in Mecklenburg, ons land, met 
de bedoeling onder anderen te Groningen den graad van doctor in 
de rechten te verwerven. Te ’s-Gravenhage kocht hij, op de veiling 
van Huijgens’ boekerij, een exemplaar van Newton’s Principkiy 
waarin hij een bundel geschrevene aanteekeningen vond. Te Gronin- 
gen beloofde hij aan Johannes Bernoulli, den beroemden wiskun- 
dige, die eenige maanden te voren, nog op Huijgens’ aanbeveling, 
tot hoogleeraar w'as benoemd, hem die aanteekeningen toe te zen- 
