164 
HET WEDERVINDEN IN AUSTRALIË VAN NEWTONs’ 
Wat nu de eerstvermelde scherpe beproeving betreft, de heer 
Bruce Smjth bepaalt er zich toe te zeggen dat mijne kennis van 
de aanteekeningen berust op geschiedkundige gegevens en, wat de 
handschriften aangaat, erkent hij dat zij zeker van verschillende 
schrijvers schijnen. Hij zegt woordelijk ; »The two sets of corrections 
))certainly seem to have emanated from different minds, for those 
»notes in the margins and diagrams are not referred to in the five 
»pages of corrections, and those included in the five blank pages of 
»the volume are not carried out in the text, suggesting, as Dr. Bosscha 
))has conjectured, that one set has been prepared by one person and 
i)the other by another. This fact is very suggestive of the doublé 
»authorship of the notes and of the authenticity of the volume, 
den inhoud van Huijgens’ geschrift, dat hij vol noemt van zeer scherp- 
zinnige en nuttige beschouwingen. In het bijzonder roemt hij de wet- 
ten van de middel puntvliedingskracht, en verheugt hij zich dat men 
daarover een ander tractaat van den schrijver te wachten heeft. 
(Huijgens had namelijk de juiste wetten enkel als stellingen gege- 
ven, zonder de bewijzen er bij te voegen.) Newton schrijft: „Deze be- 
schouwingen zullen blijken van veel toepassing te zijn in de natuur- 
lijke wijsbegeerte en de Sterrekunde en ook in de Mechanica.” Hij 
geeft daarvan vervolgens eene toepassing op de middelpuntvliedings- 
kracht van de maan, zoowel in haren omloop om de aarde als in dien 
om de zon, en het is deze toepassing welke niet aan Hüijgexs werd 
overgebracht. In een aanteekening op dezen brief heb ik het onaanne- 
melijke betoogd van de onderstelling dat deze weglating door Ouden- 
burg uit eigen beweging zou zijn gepleegd. Er is van hem geen ander 
voorbeeld van zoo bedenkelijken aard bekend. Men kan er bij voegen 
dat Oudenburg niet voldoende op de hoogte van dergelijke onderwer- 
pen was, om in te zien dat met deze opmerking Newton onzen land- 
genoot meer licht zou geven over toekomstige ontdekkingen dan raad- 
zaam was . Daarentegen was Oudenburg in de Royal Society in dagelijksch 
verkeer met Robert Hooke, een snoever, die zich onophoudelijk de 
ontdekkingen van anderen toeëigende, en die door zijn eigene land- 
genooten als een hoogst ijverzuchtig, ja, valsch mensch werd geken- 
schetst. Onmiddellijk na de eerste bekendmaking van de wet der alge- 
meene aantrekking, heeft hij Newton in de hoogste mate geprikkeld 
en geërgerd door, op grond van losse onderstellingen zonder eenig be- 
wijs vroeger geuit, zelf aanspraak te maken op de eer der ontdekking. 
Ik acht het daarom hoogst waarschijnlijk, dat Oudenburg op bevel of 
op aansporing van Hooke Newton’s brief aan Huijgens door weglating 
van een belangrijk gedeelte had verminkt, en heb die onderstelling 
mede in mijn brief aan Nature vermeld. 
