EEN HIEÜW MIDCEL TOT OHDEEZOEK 
DEK HOOGSTE LUCHTLAOEÏl. 
DOOR 
CHR. A. C. NELL. 
In de eerste periode van de weerkunde werden meteorologische 
waarnemingen alleen gedaan op plaatsen aan de oppervlakte der 
aarde, dus in de onderste luchtlagen gelegen. Het is heel natuurlijk, 
dat de weerkundigen spoedig begonnen in te zien, dat er veel te leeren 
zou zijn uit waarnemingen, die in hoogere lagen van den dampkring 
werden gedaan. Een der meest natuurlijke hulpmiddelen kwam daar- 
door al spoedig in gebruik; wij bedoelen de wolken waarneming, die 
de gelegenheid ^af gevolgtrekkingen te maken omtrent de heerschende 
luchtstroomen op grootere hoogten van duizend tot ongeveer tien- 
duizend meter boven de aardoppervlakte. Met de toenemende be- 
langstelling in* de weerkunde werd het aantal waarnemingsstations 
steeds grooter en werden deze- langzamerhand ook gevestigd op de 
hoogste bergtoppen, waar nog geschikte gebouwen voor verblijf der 
waarnemers konden worden opgericht. Zulke bergstations bleven toch 
immer een middending tusschen een landstation en een observatie- 
post in den vrijen dampkring. Het ideaal der meteorologen bleef 
waarnemen in den vrijen dampkring op grootere hoogten, vrij van 
alle storende invloeden door de aarde uitgeoefend. Aan dit ideaal 
kon de vestiging van een observatiepost op den Eilfeltoren nog slechts 
ten halve tegemoet komen. 
Toen kwam de tijd, waarin de luchtscheepvaart het middel bood 
de weerkundige waarnemers met hunne instrumenten in hoogere 
luchtlagen op te voeren. Het middel werd op tamelijk groote schaal 
toegepast en menige goede oogst van waarnemingen werd binnen- 
of liever naar beneden gehaald. Het middel was echter gevaarlijk, 
moeielijk en kostbaar in de toepassing. 
12 
