HOOGSTE LUCHTLAGEN. 
175 
staarten beschreven. Daardoor’ is tenminste zooveel aan de vergetel- 
heid ontrukt, dat uit het verzamelde materiaal belangidjke gevolg- 
trekkingen konden worden afgeleid. ITrowbridge heeft een groot 
aantal van zulke gegevens bijeen verzameld en behalve vele andere, 
die wij hier niet bespreken zullen, ook eenige besluiten daaruit ge- 
trokken, die beti’ekking hebben op de hoogste luchtstreken. 
Vele der in beschouwing gekomen gevallen waren uit de jaren 
1860 tot 1870, toen veel meer aandacht geschonken werd aan de 
meteoren dan tegenwoordig, in verband met de Leoniden-stroomen 
van 1867, 68 en 69. Echter zijn een aantal zeer belangrijke gevallen 
uit den laatsten tijd afkomstig. Toch vormen de bestudeei’de gevallen 
maar een deel van het geheele aantal beschrevene, daar Trowbridge 
zich niet wilde wagen aan een bewerking van alle hem ter kennis 
gekomen gevallen, die een al te uitgebreid materiaal opleverden. 
Wij zullen nu eens nagaan tot welke uitkomsten het onderzoek 
Trowbridge leidde, waarbij wij diens beschrijvingen zooveel mogelijk 
op den voet zullen volgen. 
De hoogte boven de aardoppervlakte, waarop meteoor-staarten 
voorkomen, wanneer zij ’s nachts zichtbaar zijn, ligt tusschen 72 en 
104 kilometer. Het gunstigst voor langen duur van zichtbaarheid 
der staarten schijnt een hoogte van 88 kilometer te zijn. 
De gemiddelde hoogte van het middelste gedeelte van den staart 
bleek volgens de gegevens, afgeleid uit de waarnemingen van dertien 
verschillende gevallen, 86 kilometer te zijn. Deze gevallen waren 
die, waarin de hoogte bepaald kon worden uit de opgaven van er- 
varen astronomen op twee of meer stations voor ieder geval. Volgens 
Trowbridge is dit geen toevallige uitkomst. Hij is van meening dat 
op deze hoogte de dichtheid van den dampkring het gunstigst is, 
zoowel voor het ontstaan van de lichtende staarten als voor den 
langen duur daarvan. Daarom stelt hij voor de luchtlaag op deze 
hoogte de meteoorstaarten-zóne te noemen. 
Meteoor-staarten worden niet alleen des nachts maar vaak ook 
des daags of tijdens de schemering gezien en dan als een op een 
dunne rookw'olk gelijkend verschijnsel, dat door de zonnestralen ver- 
licht wordt. In deze gevallen werden als hoogtecijfers gevonden 40 
tot 80 'kilometer, zelden grootere hoogten. Daarentegen zijn de 
lichtende sporen der meteoren des nachts meestal hooger dan 72 
kilometer. 
In ieder geval verschijnen de meteoor-staarten in luchtstreken 
waarvan wij zeer weinig weten. De hierboven genoemde hulpmiddelen 
tot onderzoek der hoogere luchtlagen reiken niet tot deze groote 
