HOOGSTE LUCHTLAGEN. 
177 
K.M. In vele andere gevallen was de snelheid nog grooter dan 160 
K.M. per uur, zoodat de gevolgtrekking mag worden gemaakt, dat 
over het algemeen zulke groote snelheden van luchtstroomen op deze 
aanzienlijke hoogten een normaal verschijnsel zijn. 
De waarneming van lichtende staarten, die de meteoren achter- 
laten, leidt ook tot verdere gevolgtrekkingen ten aanzien van de bewe- 
ging der zeer hoog gelegen luchtlagen. Het is een bekend feit, dat zulke 
staarten, nadat zij eenigen tijd zichtbaar zijn geweest, van vorm 
veranderen en daarbij een gekronkelde gedaante aannemen. Dikwijls 
worden na eenigen tijd vormen waargenomen, die op de letter M of 
N gelijken. Hiervoor is slechts één verklaring mogelijk, nl. dat de 
staai't ligt in twee of meer luchtlagen, die een verschillende be- 
wegingsrichting of snelheid hebben. 
Prof. Trowbridge haalt een geval aan waarin drie luchtstroomen 
van tegengestelde richting konden worden aangetoond. In vele der 
onderzochte gevallen lagen de meteoor-staarten in twee vei'schillende 
luchtstroomen, hetzij dat deze ieder een verschillende bewegings- 
richting hadden, hetzij dat de bewegingssnelheid niet overal dezelfde 
was. Dat deel van een meteoor-staart, hetwelk in een luchtstroom 
van grootere snelheid ligt, zal als het ware vooruit loopen op de 
voortbeweging van het andere deel, dat zich bevindt in een lucht- 
stroom met een langzamere beweging. De staart wordt dan in tweeën 
gesneden of verkrijgt den vorm van een V. 
In het algemeen kan dan ook worden aangenomen, dat op zeer 
groote hoogte van meer dan 100 K.M. evenzeer verschil in bewegings- 
richting en snelheid van de lucht kan voorkomen als in de onderste 
lagen van den dampkring, waar men zulke verschillen natuurlijk 
ge makkelijker kan waarnemen. De waarneming van meteoor-staarten 
bevestigt dit vermoeden en geeft dus ook in dit opziclit de gelegen- 
heid iets te weten te komen van die hooge luchtstreken, die voor 
geen menschelijke hulpmiddelen bereikbaar zijn. 
In verband met de geografische breedte kan Prof. Trow^bridge 
slechts een vermoeden uitspreken betreffende de richting der lucht- 
stroomen op zeer groote hoogten. Uit hetgeen af te leiden valt uit 
de onderzochte gevallen, zou volgen, dat naarmate men noordelijker 
komt in de gematigde luchtstreek, de luchtstrooming op 100 K.M. 
hoogte eerst noordwaarts gericht is, vervolgens noordoost waarts en 
eindelijk, wanneer de 50ste tot 60ste Noorderbreedtegraad bereikt is, 
zuidoostwaarts. Niet onwaarschijnlijk spelen locale invloeden, zooals 
verdeeling van land en zee, daarbij een rol. 
Eén bijzonderheid mag hier niet stilzwijgend worden voorbijgegaan. 
