178 ONDERZOEK DER HOOGSTE LUCHTLAGEN. 
Men zou allicht geneigd zijn aan te nemen, dat een schijnbaar dalende 
beweging van een meteoor-staart zou moeten worden toegeschreven 
aan een werkelijk naar-beneden-vallen van de stof waaruit destaart 
is samengesteld. Berekeningen hebben aangetoond dat deze gevolg- 
trekking onjuist zou zijn. De Krakatou-commissie, indertijd door de 
y>Royal Society of Great Britain<i benoemd, heeft berekend, dat een 
stofdeeltje met een diameter van 0.000075 c.M. op een hoogte van 
270 K.M. boven de aardoppervlakte zou neervallen met een snelheid 
van 15 meter per dag. Prof. Trowbridge neemt aan, dat de deeltjes 
waaruit de meteoor-staarten bestaan, niet kleiner kunnen zijn dan 
0.000075 c.M. in middellijn, doch daartegenover staat, dat zij zich 
in veel ijler lucht bevinden en bij hun val dus minder weerstand 
zouden ondervinden. Doch indien de valsnelheid 16000 maal zoo 
groot was als de bovengenoemde, dus ongeveer anderhalve kilometer 
per minuut, zou dat nog niet waarneembaar zijn. Een schijnbaar 
dalende beweging is dus niets anders dan een die ontstaat, doordat 
de beweging van den waarnemer af gericht is. 
Eigenaardig is de gevolgtrekking die Trowbridge maakt ten op- 
zichte van de dichtheid der lucht op zulke groote hoogten. Hij nam 
proeven met nagloeiïng in electrodenlooze vacuumbuizen, om te on- 
derzoeken welk verband bestond tusschen het vacuum en den duur 
van het nagloeien. Op grond van de resultaten dezer proefnemingen 
kwam hij tot het besluit, dat de luchtdrukking op een hoogte van 
100 K.M. ongeveer 0.1 m.M. moet bedragen. 
Uit een en ander blijkt wel dat in een nauwkeurige waarneming 
van meteoor-staarten een middel gelegen is om gegevens te ver- 
krijgen omtrent de bewegingen in de zeer hooge luchtlagen. Wij 
onderschrijven daarom gaarne de opwekking, die Prof. Trowbridge 
aan zijn verhandeling toevoegt, om vooral bij het waarnemen van 
meteoor-staarten nauwkeurig verplaatsing en vormveranderingen aan 
te teekenen en te schetsen. 
’s-Gravenhage, April 1908. 
