DE WET VAN MENDEL. 
191 
aan soortgelijke proeven met andeie planten. In een aantal brieven 
aan den botanicus N.^egeli doet hij verslag van zijn proeven met 
erwten en van andere, met koekoeksbloemen, distels, enz. Ntegeli 
was echter, evenmin als andere tijdgenooten, die kennis namen van 
Mendels werk, in staat om het belangrijke van de ontdekking te 
vatten. Misschien zou alleen Darwin het kleine geschrift van 
Men del op de juiste waarde hebben geschat, maar ongelukkig 
kreeg hij het nooit in handen. 
Later werd Mendel bisschep, maar hij bleef de wetenschap be- 
oefenen. Vooral meteorologie was zijn liefhebberij en daarover heeft 
hij nogal wat geschreven. Zoo ook over zonnevlekken. Zelfs was hij 
eenigen tijd directeur van een bank. Bij zijn medekloosterlingen 
stond hij in hoog aanzien, al konden zij hem waarschijnlijk niet 
begrijpen. In 1884 overleed hij. 
Vijf en twintig jaren lang bleef het werk van Mendel onbekend. 
Het zag het licht op een ongunstig tijdstip. Zes jaai* vroeger toch 
had Darwin zijn denkbeelden over het ontstaan der soorten wereld- 
kundig gemaakt en de mannen der wetenschap waren vol vuur aan 
het werk getogen om het daardoor ontgonnen veld te bearbeiden. 
Ook al vóór Darwin had men bastaarden gekweekt, maar de uitkom- 
sten daarvan bleven verward en baarden teleurstellingen, daar een 
gemeenschappelijk punt van uitgang niet bestond. Dat was het echter 
juist wat Menüel bracht. Na de zege van »de oorsprong der soorten<( 
beschouwde men de vraag, waarop de kweekers van kruisingen het 
antwoord zochten, als afgedaan en werden alle krachten aangewend 
in andere, meer belovende richtingen. Toen ontstond er twijfel aan 
de almacht der natuurlijke teeltkeus tot het voortbrengen van nieuwe 
soorten. Een opleven van de belangstelling bij enkele biologen maakte, 
dat in 1900 de erfelijk heidsbeginselen, die Mendel voor veertig jaren 
helder in het licht had gesteld, opnieuw werden ontdekt. Om een 
denkbeeld te krijgen van de beteekenis dezer beginselen kunnen wij 
niet beter doen dan ons houden aan het verslag van Mendel zelf. 
Mendel begreep dat een plant, om bruikbaar te zijn voor zijn 
proeven, voldoen moest aan twee voorwaarden. Zij moest vooreerst 
verschillende kenmerken bezitten en dan moesten de bastaarden in 
den bloeitijd ook gevrijwaard zijn tegen de • werking van vreemd 
stuifmeel. Hij vond dit in de gewone erwt. Haar bloemen bestuiven 
zich zelf; de tusschenkomst van insecten is zoo goed als onmogelijk. 
De tuinerwt komt in allei lei variëteiten voor, met vaste kenmerken. Nu 
eens zijn de zaden geel, dan weer groen. Van deze variëteiten zijn 
de rijpe erwten glad, van gene gerimpeld. De eene soort heeft paarse, 
