DE WET VAN MENDEL. 
193 
vere en onzuivere. De lage ))recessieven« blijken daarentegen steeds 
standvastig te zijn, onverschillig in welke generatie zij zich voordoen. 
Een en ander wordt weergegeven in onderstaand schema. 
Hoog 
(onzuiver^ 
Laa^ 
Ho^ (onzuiOer) 
Hrog ( 707 ) 
Verhouding^ [3] 
Laa^ (277) 
[C 
Zui\;erhoog(28) 0nzui\;erhoo^(72) Laa^- 
Verhouding [2] 
-Fi 
-F2 
-F3 
Bij het kweeken van verdere generaties bleek Mendel, dat de zui- 
vere dominanten en recessieven altijd standvastig waren en dus op 
de stamouders geleken. De onzuivere dominanten brachten steeds 
dominanten en recessieven voort in de verhouding van 3:1. Daar er 
slechts half zooveel zuivere als onzuivere dominanten zijn, moet dus 
de onzuivere dominant, bij zelfbestuiving, tot nakomelingen hebben: 
zuivere dominanten, onzuivere dominanten en recessieven, in de ver- 
houding 1:2:1. Dit is een vaste regel, onverschillig uit welke ge- 
neratie zij zijn gewonnen. 
Wij hebben in het bovenstaande alleen gelet op één paar kenmer- 
ken. Mendel heeft aangetoond, dat de regel geldt voor elk paar ver- 
schillende kenmerken, dat hij onderzocht. Steeds als zich een paar 
verschilkenmerken voordeden, waarvan het eerste het andere over- 
heerschte, doen zich drie mogelijkheden voor : er zijn recessieven, bij 
wie het recessieve kenmerk vast is; er zijn dominanten bij wie het 
domineerende kenmerk vast is en die daarom zuiver zijn ; ten derde 
zijn er dominanten, die wij onzuiver mogen noemen en die bij zelf- 
bestuiving zoowel dominante als recessieve voorwerpen opleveren, 
steeds in de verhouding van 3:1. 
Wij kunnen ons nu een algemeen overzicht maken van de uitkomst 
eener kruising van planten, [die elk één paar afwijkende kenmerken 
hebben. Duiden we den zuiveren dominant aan met D, den onzui- 
veren dominant, die er uiterlijk niet van verschilt, met [D] en den 
recessieven vorm met R, dan wordt het schema der erfelijkheid zóó : 
