DE WET VAN MENDEL. 
195 
Ik noem hier nog eenige daarvoor geschikte kenmerken. Bij 
tarwe en gerst bleek de ongenaaide vorm overheerschend over 
de ))gebaarclec(. De dwerglathyrus, die maar enkele centimeters hoog 
wordt, is recessief tegenover de gewone, hooge soort. De rnaïsvarie- 
teit met geel zaad domineert over de witte en de zoogenaamde 
suikermaïs is recessief tegenover de melige soort. Bij planten met 
gekleurde en witbloemige variëteiten bleken over ’t algemeen de 
witbloemige recessief tegenover de gekleurde. De bastaard uit een 
zuiver witte violier met een gekleurde is altijd gekleurd, al hoeft ook 
die kleur niet altijd overeen te komen met die van de gekleurde ouders. 
Alle kenmerken, waarvan tot nu toe sprake was, hebben betrek- 
king op de kleur of op eigenaardigheden van den vorm. Laat ons nu 
eens letten op twee zeer merkwaardige gevallen, waarbij een der 
twee kenmerken duidelijk abnormaal is. Onder de vele gekweek- 
të muizenrassen is een der merkwaardigste de Japansche dansmuis. 
Zij heet zoo naar de vreemde gewoonte om soms uren achtereen 
hard in het rond te loopen, alsof zij krijgertje speelde met haar 
eigen staart. Deze muizen lijden aan een gebrek van het inwendig 
oor en het is zeer merkwaardig, dat die toestand zich voordoet als 
een eenvoudig recessief kenmerk tegenover den gewonen toestand. 
Het tweede der bedoelde gevallen komt voor bij de pronker wt, 
Lathyrus odoratus. Somtijds treft men in een bed daarvan enkele 
planten aan, die er gezond en krachtig uitzien, maar geen of weinig 
zaad dragen. Hoe dat komt ziet men als men een bloem ontleedt. 
De meeldraden zijn onvruchtbaar en bevatten weinig, vervormd 
stuifmeel. Daardoor is zelfbestuiving, die regel is bij deze planten, 
onmogelijk. De weinige peulen, die ontstaan, danken haar aanzijn 
blijkbaar aan het werk van insecten, want de vrouwelijke deelen 
der bloem zijn goed ontwikkeld en zetten zaad na bestrooiing met 
stuifmeel van een andere plant. De daardoor ontstane F, bastaarden 
zijn alle normaal, waaruit blijkt, dat vruchtbare meeldraden domd- 
neeren over onvruchtbare. In de volgende F 2 generatie verschijnen 
de onvruchtbare meeldraden weer, in de verhouding van 1:3 tot 
de vruchtbare, wat overeenkomt met den regel. Dit geval is heel 
belangrijk voor het vraagstuk der sekse. Wij hebben hier een een- 
slachtigen vorm, een wijfje, dat plotseling ontstond uit een twee- 
slachtigen vorm, doordat de mannelijke deelen werkeloos werden. 
Dit kan wel altijd het geval zijn geweest, waar de geslachten ge- 
scheiden zijn. Dit probleem is echter te omvangrijk en te ingewikkeld 
om er hier op in te gaan. 
Deze kenmerken zijn wel zeer abnormaal, maar zij hebben toch 
