DE WET VAN MENDEL. 
201 
Tot nu toe bespraken wij vormen met één paar afwijkende ken- 
merken, dus gevallen van enkelvoudige bastaarden of rnonohyhrieden. 
Als er tusschen de ouders twee paren van verschilkenmerken bestaan, 
spreekt men van dubbele bastaarden of dihyhrieden. 
Mendel werkte daarvan een aantal voorbeelden uit en zijn bevin- 
ding was, dat de beide paren weliswaar dezelfde erfelijkheidswet volg- 
den, maar in hun geheel en onafhankelijk van elkander overgingen. 
Zoo werd een hooge erwt met geel zaad gekruist met een lage soort, 
die groen zaad kreeg. De planten der eerste generatie (Fj) vertoon- 
den alle het dornineerende kenmerk van elk paar, hoog en geel. In 
de volgende generatie verschijnen, als gewoonlijk hooge en lage, 
in de verhouding van B ; 1 en eveneens groene en gele, in gelijke 
verhouding. Nemen we 16 planten dan zullen 12 daarvan hoog en 
4 laag zijn. Van elke 4 hooge zullen er voorts 3 geel en 1 groen 
zijn, van de 12 hooge zijn er derhalve 9 geel en 3 groen. Zoo zullen 
er ook onder de 4 lage 3 geel en 1 groen zijn. De F 2 generatie, 
kleinkinderen van de eerste kruising, zijn dus 9 hooge gele, 3 hooge 
groene, 3 lage gele en 1 lage groene. Van iedere 16 planten zullen 
er dus 9 beide dominanten vertoonen, twee groepen van 3 den 
dominant van het eene en den recessief van het andere paar en één 
plant de beide recessieve kenmerken. Door de proef stelde Men- 
del vast, dat deze getal verhoudingen altijd bestaan. Dit is later, 
zoo voor planten als voor dieren, volkomen bevestigd. Het beginsel 
is dus steeds van toepassing op ieder aantal paren van kenmerken. 
In het bizondere, hier besproken geval was de eene ouder homo- 
zygoot voor de twee dominante en de andere voor de beide recessieve 
kenmerken Waren de eerste ouders hoog groen en laag geel ge- 
weest in plaats van hoog geel en laag groen, dan zou toch de uit- 
komst niet anders zijn geweest. 
Steeds bevat de F 2 generatie de twee ouderlijke typen en ook twee 
andere combinaties, die wij op moeten vatten als nieuwe. Zijn de 
twee paren van kenmerken zoo goed waarneembaar als de hoogte 
en de kleur van het zaad, dan zal de nieuwe bijeenvoeging, die 
zich in de tweede generatie voordoet, zonder moeite na te gaan 
zijn. Soms springt de oorzaak van het ontstaan eener nieuwig- 
heid niet zoo terstond in het oog. De bonte pronkerwt {Lathyrus 
odoratus) heeft een rosé vlag en lichter gekleurde vleugels. Die 
kleur zit in het celvocht en is dominant over kleurloos celsap, bij 
witte bloemen. De gele soort heeft geen gekleurd sap, maar een 
gele kleurstof in de kleine, in de cellen aanwezige kleurstofdragers 
of chromatophoren. Gele chromatophoren zijn recessief tegenover 
