DE WET VAN MENDEL. 
209 
den) doet, zooals wij zagen, in de tweede bastaardgeneratie nieuwig- 
heden ontstaan. Daarom is het den bloemkweeker te doen en op dit 
gebied kan de man der practijk veel leeren uit de nieuwere we- 
tenschap der erfelijkheid. Gesteld, hij bezit twee variëteiten, elk met 
een gewenscht kenmerk en hij wil nu die kenmerken bijeenbrengen 
in een derden vorm. Hij moet dan niet teleurgesteld zijn als hij, 
na de eerste kruising, ziet dat geen der bastaarden iets heeft van het 
ideaal dat hij zich had gesteld, want bij een volgende generatie zal 
hij zijn wensch vervuld zien. Zoo kan hij een hooge groene en een 
lage gele erwt hebben en een lage groene erwt willen kweeken. Hij 
volvoert een kruising en er ontstaan alleen hooge gele. Op het eer- 
ste gezicht is hij verder van zijn doel af dan ooit, want de bastaar- 
den die hij gewonnen heeft verschillen nog meer van de plant die 
hij wenscht, dan de ouders, waarmee hij begon. Als hij nu echter het 
zaad van deze eerste generatie uitzet, kan hij vast rekenen op het 
verschijnen van lage groene erwten. Daar nu zoowel »laag« als ))groen« 
recessief zijn kan hij er zeker van zijn, dat de lage groene in het 
vervolg vast en onveranderd voort zullen telen. 
De lage groene zijn terstond vast en zullen geen hooge, ook 
geen gele voortbrengen. Hoe meer de eerste bastaard verschilt 
van den vorm dien men zoekt, des te meer kans bestaat er, dat die 
vorm, als hij in de tweede generatie voor den dag komt, zuiver voort 
zal telen. 
Alle kweekers weten echter wel, dat het vast maken van de ge- 
wonnen verscheidenheid niet altijd zoo gemakkelijk is, als bij het 
bovenstaande voorbeeld. Gesteld dat wij van dezelfde ouders uit- 
gaan, maar nu een hooge gele erwt begeeren. Wij zagen, dat alle 
bastaarden van de eerste generatie zoo zijn, maar zij telen niet zui- 
ver voort. Toch zal de meerderheid van het kroost, 9 op de 16, 
hoog en geel zijn. Door het zaad hiervan te gebruiken voor het ver- 
der kweeken, met toepassing van teeltkeus, hoopt de kweeker dezen 
vorm vast te maken. Hierbij doet hij nu maar al te vaak overbodig 
werk, dat de kennis der wet van Mendel hem zou hebben bespaard. 
Op ’t oog zijn al die hooge gele gelijk en het spreekt vanzelf dat 
men het zaad van alle planten bij elkander doet. Toch kan dit de 
oorzaak zijn van een mislukking of op zijn best van een groote 
vertraging. Van de 16 planten is er een, maar ook niet meer dan 
een, dadelijk vast; de andere moeten wegens hun aard verschillende 
vormen opleveren. Oogst de kweeker het zaad van iedere plant af- 
zonderlijk, dan zal hij onmiddellijk vinden wat hij zocht. 
Het is eene dwaling, dat er een lange reeks van generaties noodig 
