DE WET VAN MENDEL. 
t>12 
Wij hebben nu een inzicht in de feiten, die door Mendel en anderen 
aan het licht zijn gebracht en tevens in de verklaring, die er van gege- 
ven wordt. Zal dat alles invloed moeten hebben op onze voorstellingen 
van den aard en van den oorsprong der levende wezens ? Het ant- 
woord is beslist ja ! De ontwikkeling der levende wereld is een onaan- 
tastbaar feit. Aan den invloed der natuurlijke teeltkeus valt niet te twij- 
felen. Over den aard der variaties waarmee deze teeltkeus werkt loopen 
die meeningen echter sterk uiteen. Ook in dit opzicht hebben de ont- 
dekkingen van Mendel geen nieuw licht doen schijnen. Niettemin 
moeten zij grooten invloed uitoefenen op onze opvattingen van het 
aandeel, dat verschillende vormen van variaties hebben gehad op het 
ontwikkelingsproces. Om dit duidelijk te maken moeten wij in het 
kort de geschiedenis nagaan. Voor meer dan 50 jaren begreep Dar- 
win al, dat het vraagstuk van het ontstaan der soorten innig samen - 
hangt met den aard der variaties. De ontwikkeling van nieuwe 
soorten berust op de werking der natuurlijke teeltkeus op de variaties, 
die bij alle levende wezens voorkomen. Vormen, die beter passen bij 
hun omgeving, overwinnen in den strijd om het bestaan: minder ge- 
schikte zijn in het nadeel en loopen gevaar om ten onder te gaan 
in de mededinging met beter toegeruste soortgenooten. De overwin- 
naars krijgen jongen, die ten deele de variatie in sterkeren graad 
vertonnen en voor een deel minder sterk. De natuurlijke teeltkeus 
»zeeft(( de eerste uit en zij worden de ouders der volgende generatie. 
Zoo gaat het, geslacht na geslacht. Het proces werkt ophoopend of 
accumulatief. Door de [natuurlijke teeltkeus worden kleine variaties 
geleidelijk uitgewerkt tot soortverschillen en ten slotte erfelijk vast 
gemaakt. 
Ongetwijfeld heeft Darwin geweten, dat er ook groote afwij- 
kingen in eens en kant en klaar, plotseling kunnen ontstaan ; hij 
zelf noemt er voorbeelden van op. Hij kan echter aan zulke variaties 
geen waarde toekennen voor het ontstaan van nieuwe soorten, om- 
dat zij zoo zelden voorkomen en omdat zij door kruising met den 
ouderlijken vorm weldra weer weggewerkt moesten worden.^) Hij 
meende, dat de natuurlijke teeltkeus van kleine variaties en zij alleen 
nieuwe soorten voort kon brengen. Dit was veertig jaren lang de 
overheerschende meening. Wel mocht zich nu en dan eenige twijfel 
uiten, maar pas betrekkelijk kort geleden heeft Bateson aangetoond, 
dat zulke sprongvariaties volstrekt niet zoo zeldzaam zijn, en de 
Bij de beschrijving van den Anconaram deelt hij echter zelf mee, 
dat de kenmerken volkomen vast zijn en zuiver overerven. Bef. 
