214 
DE WET VAN MENDEL. 
eigenschap van mutaties. Toch zijn alle lage erwten niet even hoog. 
Zij zijn onderhevig aan schommelende variaties, waarschijnlijk in 
verband met de omgeving van iedere plant op zich zelf. Wat meer 
mest, minder onkruid om zich heen, beter vrijwaren tegen ziekten 
en nog veel andere zaken kunnen er toe bijdragen, dat de eene plant 
hooger opgroeit dan een andere. Maar de hierdoor ontstane variaties 
zijn, zooals wij weten, niet erfelijk. Geen kweeker met eenige erva- 
ring zal er aan denken om uit een dwergvorm een blijvend hooger 
ras te winnen door de bemesting. Toch wordt algemeen aangenomen, 
dat een zorgvuldige keus van schommelende variaties soms tot een 
verbetering van een ras kan leiden. Dit is echter in strijd met het 
bovenstaande. Waarschijnlijk is de zaak zoo gelegen, dat men geheel 
verschillende verschijnsels voor fluctueerende variaties heeft aange- 
zien. Ongetwijfeld komen er onder zoogenoemde fluctuaties in de 
werkelijkheid ook kleine mutaties voor, die niet van de omgeving 
afhangen. Het is zeer moeielijk om die twee van elkander te onder- 
scheiden. Alleen een zorgvuldig en m.oeizaam onderzoek kan ons hier 
den weg wijzen en op het oogenblik hebben wij dat het meest noo- 
dig. In hoofdzaak staat de zaak op ’t oogenblik zoo: De erfelijkheid 
van mutaties staat boven allen twijfel vast en voor een overgaan 
van fluctuaties bestaan geen bewijzen. Het ligt daarom voor de hand, 
dat wij de mutatie voor den voornaamsten, zoo niet den eenigen 
grondslag van de evolutie houden. De groote dienst, dien Mendel in 
dit opzicht aan dezen tak van wetenschap heeft bewezen, is het 
door hem geleverde bewijs, dat een mutatie, als zij er eenmaal is, 
niet licht door kruising met den oorspronkelijken vorm weggewerkt 
kan worden, tenzij zij schadelijk is voor de soort. Wij weten nu, 
dat er discontinuïteit, sprongen, bestaan in de overerving zoo goed 
als in de variabiliteit. Het nieuwe kenmerk, dat ontstaat als mu- 
tatie, heeft zijn vertegenwoordiger in den gameet. Als dit er eens is, 
kan alleen teeltkeus het weer wegwei'ken. Daarom heeft de ont- 
dekking van Mendel feitelijk een verandering gebracht in onze 
voorstelling van het ontwikkelingsproces. 
De kleine schommelende variaties, gevolgen van de omgeving, vor- 
men niet het materiaal waarmee de teeltkeus werkt. Er bestaat geen 
onbetwistbaar bewijs, dat zij ooit versterkt en opgewerkt worden 
tot een soortkenmerk. Hooge erwten schommelen sterk in de afmetin- 
gen, maar geen geleidelijke teeltkeus van de laagste zal er ooit in 
slagen om er een vast dwergras uit te kweeken. Men kan haar groei 
belemmeren, zoodat zij het voorkomen krijgen van dwergen, maar 
zoodra de buitengewone omstandigheden ophouden komt haar ware 
