DE WET VAN MENDEL. 
21 5 
aard weer voor den dag. Wie de tuinbouwkundige literatuur door- 
loopt zal dadelijk zien, dat een tuinman zijn variëteiten verbetert 
door de keus van, vaak zeer kleine, mutaties. De evolutie geschiedt 
door de teeltkeus van zulke mutaties. Als er geen mutaties zijn is 
er ook geen ontwikkeling mogelijk. Hoe en waarom zulke mutaties 
ontstaan, dat is op ’t oogenblik de groote vraag van de biologie. 
Ons doel is slechts aan te toonen dat zij bestaan en na te gaan hoe 
die wetenschap de gangbare voorstelling moet wijzigen. 
Onze opvatting van het individu begint een goed omlijnde ge- 
daante aan te nemen. In plaats van het vage, niet te omischrijven 
iets, waardoor wij, bij gebrek aan beter, het eene individu van het 
andere moesten onderscheiden, hebben wij nu een scherp omlijnden 
maatstaf in het eenheidskenmerk. Ieder individu is een complex van 
eenheidskenmerken en iedere persoonlijkheid is de uitdrukking van 
een bizondere vereeniging of groep van zulke kenmerken. De fac- 
toren, die den grondslag van deze kenmerken uitmaken, werken wel 
op elkander in, maar gedragen zich bij de overerving toch als onaf- 
hankelijke dingen. Daarom kunnen wij de erfelijkheid opvatten als 
een soort van ontleding, die ons in staat stelt tot een oordeel over 
het aantal en over den aard van de eenheidskenmerken, die het 
individu samenstellen. De verschijnsels van de erfelijkheid doen 
ons vele herkenningsmiddelen aan de hand, die ons, als wij ze goed 
lezen, de constitutie van het levende wezen kunnen openbaren. In 
die constitutie ligt voor ons de sleutel van zyn gedrag, van wat het 
kan, wat het niet kan, van wat het kan worden en van wat het 
voort kan brengen. 
Het is met den bioloog onzer dagen als het voor honderd jaren 
was met den scheikundige, toen Dalton de wet der standvastige ver- 
houdingen vaststelde. In beide gevallen was het hoofdfeit de ondeel- 
baarheid of zelfstandigheid, hier die van het atoom, daar die van de 
variaties der levende wezens. De overweldigende bovenbouw van de 
nieuwere scheikunde is door een helder inzicht in dit beginsel en na een 
langen tijd van zwaar analytisch werk, opgetrokken op den grondslag 
van het atoom. Niet anders zal het gaan met de kennis van de 
levende natuur. Wel zal hier uitteraard het analytisch onderzoek 
langer duren, want het te onderzoeken materiaal is veel ingewik- 
kelder en proeven op levende wezens eischen veel meer tijd. Anders 
toch dan de chemicus is de bioloog gebonden aan tijd en seizoen. 
Desondanks zijn de dingen, die in de weinige laatste jaren tot 
stand zijn gebracht, ons er borg voor, dat wij vol verwachting den 
tijd te gemoet mogen zien, waarin de wetenschap van het leven de 
