‘216 
DE WET VAN MEN DEL. 
niet onwaardige mededingster zal zijn van die der levenlooze natuur. 
Een paar woorden over de algemeene beteekenis der voorstellin- 
gen, ontstaan uit de ontdekking van Mendel, zijn hier nog op hun 
plaats. Voor de practijk is haar toepassing van groote beteekenis. 
De beginselen van de erfelijkheid maken den voornaamsten grond- 
slag uit van het veredelen ; en alles, wat nieuw licht werpt op deze 
nog zoo duistere dingen, moet grooten invloed uitoefenen op dit be- 
langrijke bedrijf. Het weinige, dat nu al bekend is, kan den kweeker 
een min of meer zekeren weg afbakenen. Tot nu toe berustte zijn 
wijze van werken bijna geheel op ervaring en was zij hoogst om- 
slachtig. Hij teelt met elkander voort, wat hem grond geeft om te 
verwachten wat hij wenscht. Uit het talrijke kroost daarvan kiest hij 
er enkele uit, die het dichtst bij zijn verwachting komen. De rest, de 
overgroote meerderheid, doet hij weg. Vele zijn geroepen, weinige 
worden uitverkoren. Het is waar, soms wordt 'het doel, waarnaar hij 
streeft, een constante vorm, bereikt, maar nooit zonder een onnoodige 
verspilling. De ontdekking van Mendel moet hier een groote ver- 
andering in brengen. Als hij eenmaal inzicht heeft in het scherp 
gestelde probleem ; als hij een heldere voorstelling heeft van een- 
heidskenmerken en van de wijze waarop zij overerven, dan zal de 
kweeker zijn doel veel vlugger en zekerder bereiken, met aanzienlijke 
besparing van tijd en van grondstoffen. Betrekkelijk weinig voorwer- 
pen zullen volstaan voor een voorloopig analytisch onderzoek. Is dit 
afgeloopen dan kan hij met groote aantallen werken en zeker zijn 
van een goeden uitslag. Hij weet dan waar het om gaat. Het bezit 
van een overerfelijk kenmerk, gewenscht of niet, is niet langer uit- 
sluitend een kwestie van aantal. Of het individu bezit het, of het 
bezit het niet. Het is vertegenwoordigd in zijn gameten of het komt 
daarin niet voor. Als dit door een kweekproef uitgemaakt is, is de 
weg volkomen afgebakend. De kweeker kan dan synthetisch te werk 
gaan en de plant of het dier, dat hij verlangt, kenmerk voor ken- 
merk opbouwen. De eenige grenzen, die hem gesteld zijn, trekt de 
natuur in de variabiliteit van de levende wezens. Die kan hij leeren 
kennen door eenvoudige waarneming en door proeven; zoo zal hij 
zich tijd en werk, besteed aan pogingen om het onmogelijke te berei- 
ken, sparen. Hij zal het raadsel hebben opgelost van de blauwe 
Spaansche hoenders. 
Maart 1909. 
