‘222 
BOSSCHEN EN DORPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
struikje, die ons er aan herinneren dat hier de liefde voor bloemen 
nog niet geheel is uitgedoofd. In eene kleine omgeving zien we veel dat 
ons terstond bekend maakt met de wenschen en behoeften van 
den dorpsbewoner. 
De Drentsche dorpen en gehuchten zijn oud, en de aanwezigheid 
van houtgewas is van nog ouderen datum. Wellicht werden de eerste 
huizen van sommige dorpen gebouwd in de nabijheid van groote bos- 
schen of natuurwonden, zoodat de aanvankelijk nog kleine buurtschap 
in bosch of woud tegen den invloed van koude winden eene welkome 
beschutting vond. In het hout der gevelde boomen vond men de 
bouwmaterialen van de eerste woonhuizen, en met de uitroeiing van 
de natuurwonden zal wellicht eenige aanplanting van opgaand hout- 
gewas gepaard zijn gegaan. 
Het is moeielijk om met eenige juistheid eene voorstelling te ma- 
ken van den toestand waarin onze dorpen en gehuchten gedurende 
den eersten tijd van hun bestaan verkeerden. De geschiedenis zwijgt 
over de Drentsche toestanden van dien tijd. de overlevering reikt niet 
zoover terug in het verleden. Alleen wanneer wij de zamenstelling 
der oudste huizen op het platteland in Drenthe beschouwen in ver- 
band met den toestand, waarin het grondgebied dat thans deze pro- 
vincie maakt, in vroegeren tijd verkeerde, dan blijkt bij die beschou- 
wing dat hier veel eikenhout groeide, terwijl verschillende plaatsen 
in den bodem, het meest in de groenlanden, nog de overblijfselen 
toonen van een houtgroei waarvan men mag aannemen dat deze 
daar in de laatste acht a tien eeuwen niet meer bestond en dus tot de 
grijze oudheid moet worden teruggebracht. Zoowel in de zoogenaamde 
binnenvenen als in de op grooteren afstand van de oude Drentsche dor- 
pen en gehuchten gelegene hoogvenen, vindt men overal het bekende 
kienhout, zijnde dit de wortelstammen van dennenhout. Verder vindt 
men daar, vooral in de binnenvenen waar geen kanalen zijn aange- 
legd en waar het veen in hoofdzaak alleen vergraven wordt ter vooi‘- 
ziening in de behoefte aan brandstof der eigenaars, vele sporen van 
weekhout als van de els, de berk en de hazelnoot- Het elzenhout heeft, 
zooals wij het daar meermalen vonden, reeds in den bodem de eigen- 
aardige roode kleur gekregen die deze houtsoort gewoonlijk verkrijgt 
zoodra het, van den bast ontdaan en daarna bewerkt aan de lucht 
wordt blootgesteld. Ook de bast van dat elzenhout toont zóó juiste 
overeenkomst met het thans groeiende hout van deze soort, dat het 
zonder twijfel dezelfde houtsoort is, die wij thans nog hebben. Met 
de berk is het al evenzoo gesteld. De bijna sneeuwwitte bast scheidt 
zich van dit in het veen gevonden hout al even gemakkelijk af als 
