BOSSCHEN EN DORPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
223 
van een gevelden berkenboona die een ot twee jaren in het open veld 
lag, terwijl de zwarte puistjes op dien witten bast ook aan dien van 
het in het veen gevonden berkenhout nog zichtbaar zijn. De taaiheid 
van den berkenbast, hierin bestaande dat men daarvan de overdwars loo- 
pende scliillen gedeeltelijk gemakkelijk afscheidt, eene l)ezigheid welke 
door boerenknapen, die het vee moeten oppassen, wel vaak wordt ter 
hand genomen — die taaiheid is echter bij den bast van het veenhout 
geweken. Het hout van den hazelnoot in het veen is niet meer door 
overeenkomst met het tegenwoordige hout van deze soort kenbaar, 
zoodat alleen uit de aanwezigheid van tal van hazelnotenschalen, als 
waarvan bij het graven van een kanaal van Buinerveen naar Buinen 
in 1882 een groote voorraad gevonden werd, de soort van het daarbij 
gevonden hout is te verklaren. De overblijfselen van al deze hout- 
soorten worden gewoonlijk van 1 tot 2 Meter diep onder den be- 
ganen grond in het veen gevonden. Eindelijk nog vindt men tusschen 
<le zand- en derrielaag in onze groenlanden de overblijfselen van eene 
thans onbekende houtsoort, die, van den bast ontdaan, eene bijna 
volmaakte zwarte kleur heeft en die hard is als het gaafste eikenhout. 
Dit is wellicht eene eikensoort welke hier thans niet meer algemeen 
voorkomt, maar die wij slechts enkele malen b.v. in den hoek of aan de 
grens van eenen siertuin hebben gezien, een boom met meer zachten 
bast dan de gewone eik, misschien de wintereik of ongesteelde eik 
(Quercus sessiliflora). Blijkens de vondst van het hier bedoelde hout 
vormde deze boomsoort geen aaneengesloten bosch, maar stond elke 
boom afzonderlijk. De overblijfselen er van liggen vaak op afstanden 
van 20 tot 50 Meter van elkaar. 
Ook bij het graven van slooten of van kuilen in het groenland ont- 
dekt men vaak, in het niet harde w’itte zand onder het veen, vele 
sporen van houtgroei. ’t Zijn meestal de overblijfselen van wortels 
van niet herkenbare houtsoorten, meestal ter dikte van 3 tot o cM. in 
middellijn. Gewoonlijk zijn die wortels weeker dan het witte zand 
waarin zij liggen, en heeft de verplaatsing van zoodanigen grond voor 
den arbeider het voordeel dat hij gemakkelijk de spade daarinsteekt, 
het nadeel dat de losgestokene brokken aarde ligt breken vóór zij 
naar boven zijn geworpen, waardoor eene brokkeligheid van den grond 
ontstaat, die meer werk geeft. Ook is de hoeveelheid water in den 
grond, zoo lastig voor den slootgravei', altijd grooter in de nabijheid 
van die houtoverblijfselen, dan daar waar geen hout in den grond zit. 
Uit een en ander valt dus af te^ leiden dat, vóór deze streken door 
menschen bewoond weiden, zelfs vóór de veen- en derrievorming 
plaats had, er hier eene groote boschgroei bestond. 
