224 
BOSSCHEN EN DORPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
Dat ook daar in dien tijd groote natuurwonden ontstonden, is 
zeker, doch de sporen er van in den grond zijn, waar de bodem uit 
zandgrond bestaat, meer zeldzaam, en waar wij deze nu nog vinden 
of waar zij vroeger gevonden werden, zijn zij afkomstig van een 
hontgroei die er voor drie of meer een wen plaats had en niet van 
een houtgewas dat bestond voor duizend of meer jaren. Als zoodanige 
sporen in of op den bodem herinneren wij ons vele gaten of ronde 
kuilen gezien te hebben, ter diepte van i tot | Meter en van eene 
middellijn van 1 tot IA M., welke gaten wellicht vroeger waren ont- 
staan door het vellen van boomen, waaraan het zoogenaamde »wortel- 
einde« eerst werd ontnomen nadat de boom geveld was . Men noemde 
deze deelen dan ))klobben«, en zij werden vroeger nog voor ver- 
schillende doeleinden gebruikt. De bovenbedoelde gaten werden o.a. te 
Drouwen en te Buinen gem. Borger veel gevonden en zijn door toe- 
nemende ontginning van zoodanige gronden of door het delven van 
keisteenen uit den bodem, verdwenen. Minder talrijk dan de eerste 
kwamen ook veel diepere gaten dan bovengenoemde in het veld voor, 
die men voor »zaagkuilenï hield, waarbij het hout over den kuil werd 
gelegd, terwijl een der zagers in den kuil en de andere op het blok 
hout stond. 
Eindelijk nog vinden wij de overblijfselen van het vroegere 
Drentsche houtgewas aan de oudste boerenhuizen. Het daar in den 
vorm van stijlen en balken aangebrachte hout is van eene kwaliteit 
die die van lateren tijd overtreft. Van de sporen van verganke- 
lijkheid of bederf aan eikenhout, als b.v. dat door de Drentsche 
timmerlieden met de benaming »het vuur(( wordt aangeduid, is aan 
die gebinten niets te vinden. En al nemen wij nu aan, dat voor den 
huizenbouw het beste hout uitgekozen werd, zoo kwamen toch 
misschien de gebreken als bovengenoemd of andere in dien tijd 
minder aan het eikenhout voor, omdat er toen minder dan in lateren 
tijd aan takken afgekapt werd, ’t welk voor de gaafheid van het 
hout nadeelig wordt geacht. 
Van de alleroudste, thans nog bestaande, boerenhuizen is niet aan 
te nemen dat zij een langduriger bestaan hebben dan van ruim 300 
jaren. (Te Borger werd in 1904 een huis gesloopt dat, blijkens 
een op een stuk hout gevonden jaartal, in 1609 gebouwd was.) 
Die huizen zullen dus waarschijnlijk zijn gebouwd van aangeplant 
hout. Onze oude dorpen en gehuchten bestonden reeds in het jaar 
1000; want van Borger is bekend dat het in het jaar 1342 een kerk- 
gebouw had, terwijl Buinen tusschen 1100 en 1200 leenplichtig was 
aan den bisschop van Utrecht, en te Drouwen in 1863 oude munten 
