BOSSCHEN EN DORPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
^227 
lingen werden gemaakt ten doel hebbende de instandhouding der 
bosschen te bevorderen. 
Waar het ons alzoo blijkt dat zoowel het Landschapsbestuur van 
Drenthe, dat in de jaren 1608, 1614, 1637, 1663 en eindelijk nog in 
1790 desbetreffende besluiten uitvaardigde, als de dorpsbesturen de 
vernieling van bosschen hebben tegengegaan en den aanplant van 
hout hebben bevorderd, daar werd meest altijd het eikenhout be- 
doeld. Het minder duurzame dennenhout werd misschien eerst in 
latere eeuwen aangekweekt op woeste gronden en ter bereiking van 
een tweeledig doel. In de eei'ste plaats werden die bosschen aange- 
legd om uit de opbrengst de kosten te kunnen verkrijgen voor even- 
tueele procedures waarin eene boerschap kon gewikkeld worden Bij 
overlevering hebben we hiervan een enkele maal vernomen en ook 
onze ongenoemde schrijver op de vorige bladzijde erkent dit onder 
sub 1 van zijne bezwaren tegen de gemeenschap der bosschen. Ten 
tweede werd door den aanleg van dennenbosschen het zaudverstui- 
ven bestreden. Zoo bekwam dan menig dorp of gehucht zijn eigen 
dennenbosch, dat te Borger en te Buinen »de Heeze(( genoemd werd, 
en vond men te Brouwen de Voorste en Achterste dennen, te Gas- 
selte de Groote dennen, welke bosschen nu niet meer bestaan, terwijl 
het Odoorner- en Emrnerhout van latere dagteekening, nog bestaan. 
Nevens deze vindt men nog bosschen waaraan plaatselijke benamin- 
gen zijn gegeven en die uit jong eikeuhoutgewas bestaan, zooals de 
Gieter Duurs, de Schoonloer Strubben, de Valther Spaan en m.a. 
Vóór de verdeeling der rnarkegronden in Drenthe omstreeks 1850 
bezat menig Drentsch dorp of gehucht een goed georganiseerd be- 
stuur tot wering van zandverstuivingen. En geen wonder, want waar 
het gele zand, eenmaal van allen plantengroei beroofd, aan den invloed 
van zonneschijn en wind was blootgesteld, daar werd het verstui- 
vingsterrein met elk jaai* grooter, daar werden korenvelden en groen- 
landen bedreigd, wegen onbruikbaar gemaakt, daar nam alle plan- 
tengroei spoedig een einde, daar dreigde weldra eene kleine woestijn 
te zullen ontstaan. Gelukkig hielden de wakkere Drenthenaren toe- 
zicht op eene wijze die menig dorpsbestuur van lateren tijd be- 
schaamd heeft gemaakt. De bestuurders, »zandheerenc( genaamd, 
riepen bij boerhorengeluid de boerschap bijeen om middelen te beramen 
tot beteugeling van de zandverstuiving, en enkele dagen later trok de 
geheele boerschap, uit een 50 tot 100 werklieden bestaande, het veld 
in orn door het opwerpen van een aarden wal of door het bedekken 
met heideplaggen de verstuiving te verhinderen. Daarna werd voor 
gemeenschappelijke rekening dennenzaad ontboden om op dit terrein 
