BOSSCHEN EN DÜUPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
2M 
grenzen van het perceel voortloopen. Komen we ei’ nu over enkele 
jaren weder, dan vinden we daar, tiisschen de jonge dennen, heide 
ter lengte van a ‘‘2 voeten, alzoo ongeveer driemaal zoo lang als 
de heide in het naburige veld, welke laatste geregeld door heide- 
schapen wordt afgebeten. In deze lange heide vinden de wilde 
konijnen, hazen en patrijzen een rustige verblijfplaats en daar vooral 
de eerste, die het meest talrijk zijn, aan het gewiis van nabin-ige 
korenakkers veel schade veroorzaken, is het zeer natuurlijk dat de 
Drentsche landbouwer geen vriend van zoodanige boschcultuur is 
Zoodra de dennen zich in het vijfde of zesde jaar flink boven de lange 
heide verheffen, begint deze laatste eerst langzaam, daarna sneller af 
te sterven, waardoor we ongeveer in het tiende jaar na den aanleg 
bijna geen spoor meer van den vroegeren heidegroei vinden. Een laag 
mos bedekt dan den grond tusschen de jonge boompjes. Maar het 
afsterven gaat voort; jwant zoo ergens dan geldt hier de regel, dat 
het zwakkere allengs door het sterkere wordt verdrongen en de 
jonge dennen, die in de ontwikkeling ten achleren bleven, zijn nu 
aan de beurt zoodat zij er weldra, beroofd van licht en lucht, leven- 
loos tusschen staan. Dan gaan de sterkeren krachtig omhoog en de 
onderste takken sterven jaarlijks af, terwijl naar boven slechts weer 
nieuwe en krachtige takken ontstaan. Zoo verheft zich de den in 
een tijdperk van 30 a 40 jaren tot volkornene ontwikkeling. 
In het bosch, waarin in de eerste jaren alleen het wild toegang 
heeft en waarin in latere jaren vele vogelen nestelen, vindt dan ook 
weer de mensch vrijen toegang. De benedentakken zijn dan zooveel 
afgestorven dat hij niet meer wordt bedreigd door verwondingen 
in het aangezicht of door kleerscheuren als in een jonger boschgewas. 
Hij vindt dan op den grond onder die dennen, behalve den reeds ge- 
noemden mosgroei, vele jonge boompjes, waaronder die van den Mei- 
doorn, van de vlierstruik, die van eene bessensoort, hier ))bleekeri(( 
genaamd, die van eene frambozensoort welke men hier ))hemertjes(( 
noemt en enkele andere. De eerstgenoemde komen niet tot ontwikke- 
ling van eenige beteekenis, want het gemis van het zonlicht doet 
hen spoedig wegsterven, de laatste brengen het tot het voortbrengen 
van vruchten, die veel door dorpsknapen gezocht worden. 
Daar het dennenzaad, meestal op het veld gezaaid, niet regelmatig 
gepoot wordt, is de stand der boomen later zeer onregelmatig. Het 
pooten van jonge dennen op rijen werd later meermalen beproefd, 
doch levert niet altijd het gewenschte resultaat op, omdat eene be- 
schadiging van de wortels der jonge plant bij het overbrengen naar 
anderen grond nadeelig blpkt te zijn. 
