232 
BOSSCHEX EN DORPSGEBOOMTEN IN DRENTHE. 
Was er bij het aanleggen van l)osschen meer doelmatig gehan- 
deld, door b.v. kleine rechtlijnige openingen in den vorm van wegen 
onbezaaid te laten blijven en deze van dien heidegroei te zuiveren, 
zooals de Ned. Heidemaatsch. thans doet, dan zou wellicht het brand- 
gevaar van deze bosschen daardoor verminderen, men zou een ont- 
stanen brand gemakkelijker kunnen blusschen en daardoor beter 
gedeelten van een door het vuur aangetast perceel kunnen behouden. 
De oorzaken van boschbranden zijn vaak de heidebranden. Want 
gedurende elk voorjaar wordt hier veel op stam staande heide in brand 
gestoken. In de eerste plaats doet men dit om heidezoden als brandstol 
te kunnen afsteken. Die heidezoden, ter lengte van ongeveer 4 en ter 
breedte van 2 dM. bij eene dikte van | tot 1 dM., worden eerst afge- 
stoken nadat de heide is afgebrand. Bij drogend weer zijn zij twee 
a drie weken na het afsteken goed droog om als haardbrand te wor- 
den gebruikt. Steekt men nu op een plek, waar iemand zulke zoden 
denkt af te steken, de heide in brand, dan loopt het vuur bij eenigen 
wind snel over het veld voort en de brand neemt meestal bij eenen 
weg, aan een vroeger afgebrand terrein, voor een waterplas of op 
veld ^waar de heide zeer kort is gebleven, een einde. Raakt het 
vuur echter een met lange heide begroeiden aarden wal die een 
dennenbosch omgeeft, dan is binnen een paar minuten de boschbrand 
ontstaan . 
Eene andere oorzaak van boschbrand kan zijn het spelen met 
vuur door knapen, die in het veld loopen of daar diei-en, b.v. op de 
groene rogge grazende schapen, moeten oppassen, en dan een hout- 
vuurtje ontsteken. Het vuur wordt onverwachts door een windvlaagje 
verspreid, er ontstaat eene kleine heidebiand, die zoo er bosch in 
de nabijheid is, gemakkelijk een groote boschbrand worden kan. 
Ook door kwaadwilligheid werd, naar men denkt, meermalen 
boschbrand veroorzaakt. Wij hebben reeds gezien hoe de landbouwer 
wegens vermeerdering van den wildvoorraad geen vriend is van het 
aanleggen van bosschen. Maar ook het genot of voordeel van eenig 
heideveld, dat vóór de ontginning aan den niet-eigenaar of aan hem 
die het veld niet gehuurd had, werd toegelaten, wordt den zoodani- 
gen door de boschcultuur ontnomen, zoodat zij hun terrein voor het 
afsteken van heideplaggen, het afmaaien van heide als strooisel voor 
het vee of de gelegenheid, om er met keiendel ven in den winter 
nog iets te kunnen verdienen, dan verliezen, hetgeen niet zonder eenigen 
wrevel wordt aangezien en waaraan later opzettelijke boschbrand 
w’ordt toegeschreven. 
Behalve de reeds genoemde herhaalde boschbranden in den zooge- 
