DE DEENSCHE EXPEDITIE NAAR NOORD-OOST GROENLAND. 
237 
zijn de fjorden somtijds geheel bezet rnet ijsbergen, die aan de mon- 
dingen gestrand zijn op klippen. 
In ’t binnenland, ongeveer 40 mijlen van den zoom van het landijs, 
werden eilanden ())nunalands«) aangetrofïen en in kaart gebracht, d.w.z. 
gronden van alle zijden ingesloten door landijs. Het moge vreemd 
klinken, maar wij zagen daar bloemen, de sporen van vossen en op 
enkele plaatsen steenkool. Gedurende den winter ligt het land geheel 
onder de sneeuw, op enkele plekken na hier en daar, die door den 
wind zijn schoon geveegd. In ’t voorjaar verdampt de sneeuw ten 
deele, zelfs bij een temperatuur van 20° F. Alsdan begint het 
sneeuwwater in de ravijnen af te komen en onder de gletschers de 
grilligste ijsgrotten te vormen, waarin het zonlicht in allerlei kleuren 
gebroken wordt door de ijskristallen. 
De overgang van winter in zomer geschiedt zeer plotseling. Ge- 
leidelijk was de temperatuur tot het dooipunt gestegen, maar toen 
smolt ook alles in één dag. Beken ruischten, bloemen ontloken en 
vlinders fladderden door de lucht. Het was een bekoorlijke tijd, doch 
die volop werk gaf aan den botanicus Lundager en de beide zoölogen 
Manniche en Johannsen. De vogels kwamen nagenoeg alle op den- 
zelfden dag aan, de meesten zelfs op hetzelfde uur. Op één dag 
kwamen het sneeuwhoen en de raaf; den volgenden dag de strand- 
looper, de ringpluvier, de gans, de eidereend en nog vele anderen. 
Jonge strandloopers, IJslandsche ringpluvieren en Sabine-zeemeeuwen 
werden door onzen onvermoeiden ornitholoog Manniche buit gemaakt 
en fraaie exemplaren meegenomen. 
Van zoogdieren zagen wij op het land: beren, muskusstieren, vos- 
sen en wolven, in zee: walrussen en robben, De beren waren zeer 
talrijk, wij schoten er in ’t geheel 90, maar muskusstieren en wolven 
waren schaarsch. Ik geloof niet dat er meer wolven waren, dan de 
vijf die wij neerlegden. Ze waren zeer mager en schenen in heel 
lang niets te eten gehad te hebben. De sneeuwhazen, die wij in 
groote menigte aantroffen, waren in April en Mei zeer tam ; men 
kon ze vrij dicht naderen. In de zee, de meren en de rivieren was 
het dierlijk leven niet overvloedig. Een kabeljauw en wat van lagere 
diei'soorten was gewoonlijk alles wat wij in onze netten ophaalden. 
In een van de meren kwam evenwel een overvloed van zalmen 
voor. 
Bepaaldelijk in den herfst zagen wij herhaaldelijk de prachtigste 
fata morgana: kasteelen en schepen hoog in de lucht, terwijl het 
beloop van de kust geheel veranderd scheen. De verklaring van dit 
verschijnsel is te zoeken in hel groote verschil in warmtegraad van 
16 
