244 
HET RAADSEL VAN TRINIL. 
^vas opgeheven en er zich een verhoogde rand had gevormd, welke 
hem van de zee afsloot, ontstond eerst een groot moerassig meer ot 
een zeer breede rivierarm, in de richting van de tegenwoordige 
Solo-rivier. Hier leefde de dierenwereld, waarvan thans de over- 
blijfselen worden gevonden. Behalve den olifant behoorde daartoe de 
rhinoceros, waarvan onlangs bij Trinil verscheidene exemplaren werden 
gevonden, even als een menigte geweien van verschillende soorten van 
herten en beenderen van uitgestorven apen- en buffelsoorten. Eenige 
van deze beenderen zijn kunstmatig afgeslepen, en vele beenderen 
van herten en buffels zijn vejbrijzeld, bewijs dus voor de aanwezig- 
heid van menschen, die daarvan werktuigen hebben gemaakt, of 
het merg er uitgehaald hebben. 
Het was reeds bij den aanvang van het werk, in de duidelijk 
jonge, voor een nader onderzoek in aanmerking komende beender- 
lagen, evenals bij de tegenwoordige of bijna tegenwoordige soorten 
der in en tusschen deze lagen opgegraven zoetwater- en land week- 
dieren, terstond in het oog geloopen, dat alle mergbeenderen van her- 
ten, runderen en zwijnen, diersoorten die te Trinil overheerschend 
zijn, op een bizondere manier geopend en gespleten waren. 
Nu is het echter absoluut onmogelijk, dat dieren met de tanden 
de. beenderen kunnen splijten, zooals hier het geval is; zij zouden 
dit ook stellig nimmer gedaan hebben op de plaats die voor hun 
het moeielijkst is, n.1. het dikste einde. Maar vele van die beenderen 
zien er op de einden der breuken gebrand uit. Daar het echtei' de 
expeditie ontbrak aan platina-gereedschap, salpeter, enz., kon men de 
aanwezigheid van een verkoolden rand op de plaatsen van de breuk 
niet met volle zekerheid langs chemischen weg vaststellen. Onder 
de opgegraven beenderen bevinden zich echter een menigte merg- 
beenderen, die kunstmatig in tweeën gespleten zijn en het is te be- 
treuren, dat vóór de komst van Dr. Cartaus zoovele van die stukken, 
die men als waardeloos beschouwde, in de rivier zijn geworpen. Het 
gelukte later nog eenige van de grootere stukken door duikers terug 
te bekomen. 
ViRCHOW heeft verklaard, dat de schedel van Dubois’ Pithecantropus 
een pathologisch ziekelijk gevormde is, zooals zij ook onder de in 
het Europeesche diluvium opgegraven beenderen zijn gevonden, en 
nu treft men ook onder de onder leiding van Dr. Cartaus opgegraven 
beenderen zulke pathologisch misvormde stukken beenderen aan. 
welke men ter beoordeeling aan Prof. Waldeyer gezonden heeft. 
Van grooter beteekenis dan deze anatomische verschijnselen, waar- 
over het laatste woord nog niet gesproken is, zijn voor de Pithecantropus- 
