HET RAADSEL VAN TRINIL. 
245 
kwestie de reeds vermelde vondsten van primitieve werktuigen. In 
3 a 4 manden met stukken van beendei en, die men als waardeloos 
wilde weggooien, vond men gelukkig nog verscheidene opzettelijk 
stuk geslagen en in naalden en priemen veranderde stukken been, 
waarvan er verscheidene zeer glad geslepen waren. Later werden 
nog meer zulke stukken gevonden, welke ten duidelijkste de aan- 
wezigheid van denkende menschen, die werktuigen maakten, in dien 
tijd, waarin Dubois meent dat zijn Pithecantropus leefde, bewijzen. 
Verder werden er nog afzonderlijk liggende beenderen gevonden, 
welke duidelijk met een scherp voorwerp in tweeën waren gekloofd, 
en één hiervan, jammer genoeg slechts een brokstuk van een been, 
dat twee geheel gelijkmatig loopende slijpvlakken vertoonde, stond 
loodrecht, of bijna loodrecht op de lengte-as van een pijpbeen. Tot 
welk doel dit stuk, dat een doorsnede van meer dan 3 c.M. moet 
hebben gehad, gediend heeft, is niet uit te vorschen. Zeer opmerkelijk 
waren ook 3 reeds vroeger opgegraven stukken ivoor, en een later 
gevonden stuk fossiel ivoor van 20 a 25 c.M. lengte, uit de groote 
slagtanden van olifanten {stegodonten), stukken die in geen geval bij 
het leven dier dieren, tengevolge van stooten tegen rotsen of andere 
harde voorwerpen, kunnen zijn afgebroken. 
Drie van deze stukken zijn als afval buiten verdere beschouwing 
gebleven, maar het vierde met zijn eigenaardige slijpvlakte, de scherpe 
voorzijde en eindelijk doordat het geheel den vorm van een bijl of 
kelt uit den steentijd heeft, bewijst duidelijk, dat het alsmesofiets 
dergelijks is gebruikt. 
Behalve de op zoo’n merkwaardige manier gebroken en kunstig 
veranderde stukken been, werden nog drie stukken houtskool ge- 
vonden, welke slechts door vuur kunnen gevormd zijn. Dit was nu 
zoo maar niet eventjes te bewijzen, omdat deze stukken houtskool, 
bij oppervlakkige beschouwing en zonder vergrootglas, gewone stukken 
verkoold hout geleken, die tengevolge van de invloeden van zwa- 
velzuur — dat in groote hoeveelheid in de pyrietkristallen in deze 
lagen worden aangetroffen — aan een zeer langzaam verkolings- 
proces onderworpen zijn geweest. Maar dergelijke stukken vertonnen 
toch bij aanvoelen en breken een samenstelling, welke anders is dan 
bij door vuur verbrande houtskool. Bovendien, en dit is niet het 
minste bewijs voor het bestaan hebben van menschen aldaar, vond 
men er een stookplaats met asch en door vuur roodgebrande leem. 
Uit een en ander volgt, dat de Pithecantropus van Dubois niet 
ouder is dan de toenmalige daar wonende menschen en dat deze 
menschaap dus niet de ontbrekende schakel tusschen menschen en 
