CHARLES DARWIM. 
257 
met tienvoudige kracht laat gelden. FJaar men voor de bewoners van 
alle klimaten tijden van meer of van minder overvloed heeft, zoo 
vermenigvuldigen zij zich allen met elk jaar, en de zedelijke zelf- 
beheersching, die het aangroeien van het menschelijk geslacht in 
geringe mate beteugelt, gaat volkomen verloren. Zelfs het langzaam 
zich vermenigvuldigende menschelijk geslacht is in 25 jaren ver- 
dubbeld; en wanneer het gemakkelijker viel zich meer voedsel te 
verschaffen, dan zou het in korter tijd verdubbeld worden. Hoewel 
voor iedere diersoort de hoeveelheid voedingsmiddelen zonder kunst- 
matige hulp gemiddeld constant moet zijn, zoo bestaat toch bij alle 
organismen de neiging, zich volgens eene meetkundige reeks te ver- 
menigvuldigen en in eene overwegend groote meerderheid van ge- 
vallen zelfs in vrij wat sterkere mate. Nemen wij aan, dat op eene 
bepaalde plaats acht paren vogels bestaan, waarvan niet meer dan 
vier paren jaarlijks (het dubbele broedsel meêgerekend) slechts vier 
jongen grootbrengen, die op hunne beurt weêr volgens dezelfde ver- 
houding hunne jongen grootbrengen, dan zullen aan het einde van 
zeven jaren (een kort leven, waarin gewelddadige dood is buiten- 
gesloten) 2048, in de plaats van de oorspronkelijke zestien vogels, 
aanwezig zijn. Daar eene dergelijke vermeerdering heelernaal ón- 
mogelijk is, zoo moeten wij tot de gevolgtrekking komen, dat de 
vogels óf niet de helft hunner jongen grootbrengen, óf dat de ge- 
middelde levensduur van een vogel, ten gevolge van ongelukken, geen 
7 jaren bedraagt. Beide oorzaken tot beperking van het aantal indi- 
vidu’s werken waarschijnlijk naast elkaar. Eene dergelijke berekening 
op alle planten en dieren toegepast, brengt meer of minder sprekende 
uitkomsten aan het licht, doch in zeer weinig gevallen meer sprekend 
dan bij den mensch. 
Vele practische bewijzen voor deze neiging tot snelle vermenig- 
vuldiging vindt men opgeteekend ; daartoe behoort het verschijnen 
van een buitengewoon groot aantal van zekere dieren op bepaalde 
tijden; zoo wemelde bijvoorbeeld in La Plata, gedurende de jaren 
1826 — 1828, toen eenige millioenen stuks vee ten gevolge van de 
droogte omkwamen, het heele land feitelijk van muizen. Nu kan, 
geloof ik, niet in twijfel getrokken worden, dat gedurende den paartijd 
alle muizen (met uitzondering van eenige mannetjes en wijfjes) regel- 
matig paren, en dat dus deze verbazende aanwas gedurende 3 jaren 
hieraan moet worden toegeschreven, dat in het eerste jaar een grooter 
aantal dan gewoonlijk het jaar doorkwamen, dan paarden en zoo voort 
tot aan het derde jaar, waarin het aantal, bij den terugkeer van het 
natte weder, op zijn gewone niveau werd teruggebracht. Daar, waar 
