258 
CHARLES DAFiWlN. 
(ie mensch planten en dieren in nieuwe en voor hen gunstige om- 
standigheden heeft ingevoerd, treft men vele berichten aan over het 
feit, dat in verbazend w'einig jaren de geheele streek door hen werd 
ingenornen. Deze vermeerdering zal noodzakelijkerwijs ophouden, zoo- 
dra de streek geheel bezet is; en toch hebben wij, volgens hetgeen 
men van wilde dieren weet, alle reden voor de meening, dat alle 
in het voorjaar paren. In de meerderheid der gevallen is het zeer 
moeilijk zich voor te stellen, hoe de storende invloed werkt — hoe- 
wel zonder twijfel, in het algemeen, op de kiemen, de eieren en de 
jongen. Doch wanneer wij bedenken, hoe onmogelijk het zelfs bij 
den mensch is (zooveel beter bekend dan eènig ander dier) uit her- 
haalde nu en dan gedane waarnemingen te abstraheeren, welke de 
gemiddelde levensduur is, of het verschillende percent sterfgevallen 
en geboorten in verschillende landen vast te stellen, dan behoeven 
wij ons niet te verwonderen, dat wij niet in staat zijn uit te maken, 
hoe eene of andere plant of dier de storende werking ondergaat. 
Men moet er steeds aan denken, dat de storende invloeden in de meeste 
gevallen ieder jnar in een geringen gelijkmatig en graad terugkeeren 
en in een buitengewoon sterken graad alleen gedurende buitengewoon 
koude, heete, droge of natte jaren, naar gelang van de constitutie 
der beschouwde wezens. 
Wordt eene of andere oorzaak, die het afnemen van het aantal 
individu’s bewerkt, slechts in de geringste mate opgeheven, dan 
wordt het gemiddelde aantal der begunstigde soort bijna dadelij k verhoogd 
door de in elk organisme volgens eene meetkundige reeks werkende 
krachten der vermenigvuldiging. Het eischt veel nadenken om deze 
beschouwingen volledig door te voeren. Men zou Malthus’ werk 
over den mensch moeten bestudeeren ; en al dergelijke gevallen als 
dat der muizen in La Plata, der runderen en paarden in Zuid- 
.^merika, nadat zij daar voor ’t eerst vrijgelaten werden, dat der 
vogels volgens onze berekening, enz., zouden zorgvuldig beschouwd 
moeten worden. Men bedenke, welk een groot vermenigvuldigingsver- 
mogen uilen dieren inhaerent en ieder jaar bij hen werkzaam is ; 
men bedenke hoe tallooze kiemen jaar op jaar op honderderlei merk- 
waardige wijzen ovei- de geheele oppervlakte van het land verspreid 
worden ; en toch hebben wij alle reden om aan te nemen, dat het 
gemiddelde percent van alle inwoners van een land gewoonlijk con- 
stant blijft. Ten slotte boude men in gedachten, dat dit gemiddelde 
aantal individu’s (bij gelijkblijvende uitwendige omstandigheden) in 
elk land gehandhaafd blijft door herhaalde strijdvoering tegen andere 
soorten of tegen de omringende natuur (zooals aan de grenzen der 
