t260 
CHARLES DARWIN. 
slechts van tijd tot tijd op hazen jacht maakt, gemakkelijk vatbaar wor- 
den voor invloeden, die het wijzigen ; gesteld dat juist deze wijzigingen 
bewerken, dat het aantal konijnen zeer langzaam af-, dat der hazen 
toeneemt, dan zou hieruit volgen, dat de hond of de vos tot de 
poging genoopt werden, meer hazen te vangen; daar echter hunne 
organisatie in geringe mate plastisch is, d. i. vatbaar voor wijziging 
teweeg brengende invloeden, zoo zouden de individu’s met de sierlijkste 
vormen, de langste pooten en de beste oogen, al ware het verschil 
ook nog zoo onaanzienlijk gering, in geringe mate begunstigd zijn en 
eene neiging vertoonen ^langer te leven en dien tijd van het jaar 
door te komen, waarin het voedsel het spaarzaamst voorhanden is; 
zij zouden ook meer jongen grootbrengen met de neiging deze kleine 
eigenaardigheden van de ouders te erven. De minst vlugge zouden 
wreedelijk ten onder gaan. Ik kan niet meer reden zien voor het 
betwijfelen van de meening, dat deze oorzaken na duizend geslachten 
eene merkbare werking zouden teweeg brengen en dat de vormen 
van den vos of van den hond geschikter voor de jacht op hazen 
in plaats van op konijnen zouden worden, dan dat hazewindhonden 
door teeltkeus en zorgvuldige paring verfijnd zouden kunnen worden. 
Evenzoo zou het onder soortgelijke omstandigheden met planten 
gaan. Wanneer het aantal individu’s eener soort met gevederde 
zaden, door eene grootere geschiktheid zich binnen haar eigen grond- 
gebied te verspreiden, kon verhoogd worden (wat het geval zou zijn 
als de storende invloed hoofdzakelijk op de zaden gericht was), dan 
zouden die zaadkorrels, die met een nog zoo klein zaadpluis voor- 
zien waren, zich ten slotte het meest verspreiden ; tengevolge daarvan 
zou een groot aantal aldus gevormde zaadkorrels ontkiemen en er 
eene neiging zijn planten voort te brengen, met een in lichten graad 
beter voor de omstandigheden geschikt zaadpluis als erfdeel M. 
Naast dit natuurlijke middel der teeltkeus, waardoor die individu’s be- 
houden worden, die, zij het in den toestand van ei, of als larven, of als 
volwassen dieren, het best passen bij de plaats, die zij in de natuur inne- 
men, is er een tweede agens, dat bij de meeste dieren in werking treedt 
en hetzelfde uitwerksel tracht voort te brengen, namelijk de strijd 
der mannetjes om de ivijfjes. Deze strijd wordt in ’t algemeen door 
de wet van het slagveld beslecht, maar bij de vogels bijv. heeft het 
er alles van, dat hij beslist wordt door het aantrekkelijke van hun 
gezang, door hunne schoonheid of hunne kunst van het hof te maken, 
D Ik kan hierin geen grootere moeilijkheid zien, dan hierin, dat de 
planter zijne variëteiten van de katoenstruiken verbetert. C. D. 1858. 
