CHARLES DARWIN. 
261 
zooals bij het dansende kliphoen van Guyana I). De krachtigste en 
gezondste mannetjes, die volkomen zijn toegerust geworden voor de 
omstandigheden, moeten in ’t algemeen de zege op hunne mede- 
dingers behalen. 
Deze soort van teeltkeus is echter minder streng dan de andere; 
zij eischt niet den dood der overwonnenen, doch vermindert slechts 
hunne nakomelingschap. Bovendien valt deze strijd in een jaargetijde, 
waarin over het algemeen voedsel in overvloed voorhanden is, en 
misschien is het grootste er door teweeg gebrachte effect de wijziging 
der secundaire geslachtskenmerken, die niets te maken hebben met 
de geschiktheid zich voedsel te verschaffen of zich tegen vijanden te 
verdedigen, maar alleen met de geschiktheid om met andere mannetjes 
te strijden of mede te dingen. Het resultaat van dezen strijd onder 
de mannetjes kan in één opzicht met dat vergeleken worden, dat 
door die landbouwers wordt teweeg gebracht, die weinig aandacht 
schenken aan de zorgvuldige uitlezing van al hunne jonge dieren en 
meei- aan de occasioneele inwerking van een uitgelezen mannetje.” 
Het tweede document van I^arwin, dat aan de Linnean Society 
werd voorgelegd, was een fragment uit een brief van 5 September 
1857 aan den beroemden Amerikaanschen botanicus Prof. Asa Gray 
te Boston, V. St. 
Het fragment luidt aldus: 
1. »Het is verwonderlijk, wat het beginsel der door den mensch uit- 
geoefende teeltkeus, d. i. het uitlezen van individu’s met eene of 
andere begeerlijke eigenschap en het paren van deze en het weder 
uitlezen, kan uitwerken. Zelfs fokkers zijn over hunne eigene resul- 
taten verbaasd geweest. Zij kunnen werken op verschillen, die voor 
een leekenoog niet herkenbaar schijnen te zijn. Teeltkeus is in Eu- 
ropa eerst sedert de laatste halve eeuw methodisch toegepast ge- 
worden; zoo nu en dan, en zelfs in geringe mate ook methodisch, 
heeft men ze echter van de oudste tijden af in toepassing gebracht. 
Er moet ook sedert zeer langen tijd eene soort van onbewuste teelt- 
keus hebben plaats gehad, namelijk door het houden van enkele 
dieren (zonder daarbij aan hunne nakomelingen te denken), die voor 
alle menschenrassen in bijzondere omstandigheden het nuttigst ge- 
weest zijn. Het uitroeien van variëteiten, die van haar typus af- 
wijken, zooals de kweeker doet, is eene soort van teeltkeus. 
Ik ben overtuigd, dat opzettelijk bedoelde of toevallige teeltkeus 
1) Rupicola aurantia. 
