262 
CHAKLES DARWIN. 
het voornaamste agens is geweest bij het ontstaan van de rassen onzer 
huisdieren; doch hoe dit ook z^n moge, hunne geschiktheid zich te 
wijzigen is ongetwijfeld in latere tijden gebleken. Teeltkeus werkt slechts 
door de opeenhooping van kleinere of grootere afwijkingen, die door 
uitwendige omstandigheden of door het bloote feit, dat het kind 
geen absolute gelijkenis met zijn vader vertoont, teweeggebracht 
worden. De mensch maakt, met behulp van deze geschiktheid tot 
het versterken van afwijkingen, levende wezens voor hunne be- 
hoeften pasklaar, — men kan zeggen, dat hij de wol van het eene 
schaap meer geschikt maakt voor tapijten, die van een ander voor 
laken, enz. 
2. ))Wanneer men zich nu een wezen voorstelt, dat niet enkel 
naar het uiterlijk oordeelde, maar dat de geheele inwendige be- 
werktuiging kon bestudeeren, dat nooit naar eene luim te werk 
ging en dat één voorwerp gedurende millioenen geslachten gekweekt 
had; wié zou kunnen zeggen, wat dit wel kon uitwerken? In de 
natuur komt een matig variëeren nu en dan in alle lichaamsdeelen 
voor; en ik geloof, dat men- kan aantonnen, dat veranderde be- 
staansvoorwaarden er de hoofdoorzaak van zijn, dat het kind niet 
volkomen op zijne ouders gelijkt; de geologie toont ons nu, welke 
veranderingen hebben plaats gehad en nog plaats hebben. Daar 
hebben wij met bijna onbegrensde tijdperken te doen; alleen een 
practische geoloog kan daarvan volkomen de beteekenis inzien. 
Men denke aan den ijstijd, gedurende welks verloop althans de- 
zelfde soorten van schelpdieren bestaan hebben; gedurende deze 
periode moeten millioenen van geslachten op millioenen van ge- 
slachten gevolgd zijn. 
3. ï)lk geloof, dat men kan aantoonen, dat zulk eene onfeilbare 
macht werkzaam is in de natuurlijke teeltkeus (natural selection, 
den titel van mijn boek), die uitsluitend ten nutte van elk bewerk- 
tuigd wezen eene keurlezing houdt. De oudere de Candolle, W. 
Herbert en Lyell hebben over den strijd om het bestaan voor- 
treffelijk geschreven ; doch ook zij hebben op de zaak niet genoeg 
nadruk gelegd. Men bedenke toch, dat elk wezen (zelfs de olifant) 
zich in zulk eene verhouding vermenigvuldigt, dat de oppervlakte 
der aarde binnen weinig jaren, of althans binnen weinig eeuwen, de na- 
komelingschap van een enkel paar niet zou kunnen bevatten. Het is 
mij moeilijk geworden er mij in te denken, dat de vermeerdering 
van het aantal individu’s van elke afzondeidijke soort gedurende een 
deel van hun leven, of gedurende het leven eener binnen korte tijd- 
ruimten terugkeerende generatie, zoo belemmerd zou worden. 
