CHARLES DARWIN. 
^ 6 ^ 
gelegen was, in zoover hij bepaalde individu’s voor de teelt van 
nakomelingen uitkiest. Daar ik veelvuldig de levenswijze en ge- 
woonten der dieren bestudeerd had, was ik er op voorbereid den 
sstrijd om het bestaan® op zijne juiste waarde te schatten ; en mijne 
geologische onderzoekingen gaven mij eene voorstelling van den ont- 
zettend langen duur der vervlogen tijden. Toen ik nu door een 
gelukkig toeval het boek van Malthus »over de bevolking® ('Essay 
on Population) las, kwam het denkbeeld der »natuurlijke keurlezing® 
in mijn geest tot klaarheid® . 
Uit het voorgaande is reeds gebleken, dat in 1842 eene eerste 
schets der theorie gereed lag en dat in 1858 de omtrekken dezer 
theorie, dooi- bemiddeling van de ))Linnean Society® wereldkundig 
werden gemaakt. In de tusschengelegen jaren was een reusachtig 
materiaal van waarnemingen verzameld en Darwin was in 1859 met 
de uitvoerige uiteenzetting zijner theorie zoo ver gevorderd, dat zij 
den 24sten November van ditjaar bij John Murray te Londen het licht 
zag onder den titel: »The Origin of Species by means of natural 
selection or the preservation of favoured races in the struggle for 
life® (het ontstaan der soorten door middel van natuurlijke teeltkeus 
of het behouden blijven van bevoorrechte rassen in den strijd om 
het leven) . 
De oplaag van 1250 exemplaren was denzelfden dag van het ver- 
schijnen uitgeput. Aan belangstelling in het onderwerp ontbrak het 
dus niet; het onderwerp zat in de lucht, — van waar anders die 
belangstelling? 
Bij de beschouwing van het boek moeten twee dingen uit elkaar 
gehouden worden : de selectie- theorie of leer der teeltkeus en de 
descendentie- of afstammingsleer^ tot welker verklaring de selectieleer 
de sleutel is. De selectie-theorie is van Darwin en van Wallage : zij 
is het eigenlijk gezegde darwinisme. De afstammingsleer is van 
oudere dagteekening; zij staat niet of valt niet met de selectieleer. 
Een feit blijft immers een feit, onverschillig of men het al of niet 
begrijpelijk vindt. 
De palaeontologie leert ons duizenden van fossiele planten en dieren 
kennen. Het eenige verschil tusschen een fossiel en een levend dier 
is, dat het eene al langer dood is dan het andere. Zoo drukte Hux- 
LEY zich uit; doch er mag wel bijgevoegd worden, dat die fossiele 
planten en dieren meerendeels anders bewerktuigd waren dan de 
tegenwoordig levende. De geologie leert voorts, dat die wezens van 
verschillende organisatie elkaar in den loop der tijden zijn opgevolgd. 
De alledaagsche ervaring leert verder, dat een dier nooit anders dan 
