BOSSCHEN KiN D()RPSGP:B00MTKN IN DRENTHE. 
279 
bezemen van berkenhout, oude korven of manden, gedeelten van ver- 
sleten strookorven, versletene bijenkorven, soms ook eene oude koren- 
wan of wel een bos stroo naar buiten, welke prullen gretig werden op- 
genomen, daarna op een wagen gepakt en naar den bovengenoem- 
den houtvoorraad gebracht. Zoo kwam dan het Paaschvuur in gereed- 
heid om op den avond van den tweeden Paaschdag te worden in brand 
gestoken. 
Doch reeds in den voormiddag van dezen tweeden Paaschdag trok 
de schooljeugd naar het Borgerder hout om er zich bezig te houden 
met het ook elders bekende eiertikken. De Paascheieren waren dan 
bruin' of zwart geverfd, en de kinderen wderpen hunne eieren in het 
gras onder het zingen van : 
Pieple, pieple paoskei, 
’t Is mien ei, ’t blif mien ei, 
’t Blif min pieplepaoskei 1 
Geen wonder dat er van de medegenomen geverfde eieren geen 
enkel thuis kwam; want de gebroken eieren, die bij het verven tevens 
gekookt waren, werden daar in het bosch terstond gegeten. Grootere 
jongens hielden er zich bezig met nooten te schieten en de ouders 
woonden deze kinderspelen bij. 
Nadat het bosch geveld en het terrein tot bouwland ontgonnen 
was, werd het eiertikken voortgezet onder een dorpsgeboomte op 
particulieren grond, de »Brongershof(( en toen ook dit geboomte om- 
streeks 1860 geveld en het terrein voor tuinbouw ontgonnen werd, 
nam het eiertikken jaarlijks af en is nu onbekend geworden. 
Het Paaschvuur werd nu opgericht bij het meermalen genoemd bosch 
deGroote Heze. Boorden aanleg van een kunstwegter verbinding van het 
dorp Borger met andere dorpen zuidwaarts, nam de gelegenheid tot 
bezoek en de belangstelling van het publiek bij het Borgerder Paasch- 
vuur zeer toe, zoodat het onder de oude volksgewoonten de eerste 
plaats innam. Toen het geheele bosch uitverkocht en het terrein met 
akkermaalshout beplant was, moest het takbout voor het Paaschvuur 
weer bij een ander bosch worden gezocht en werd voor dit vuur 
eene andere plaats aangewezen, waardoor de belangstelling bij het 
publiek aanmerkelijk is gedaald. 
Het branden van Paaschvuren was vroeger zoo algemeen in deze 
provincie, dat wij op een tweeden- Paaschdaga vond in of omstreeks 
het jaar 1880 op een open veld in alle richtingen die vuren zagen branden 
en er daarvan 22 konden tellen ; en zelfs in de veenstreken, waar 
geene bosschen zijn om brandhout te leveren, werd nog heide en 
