288 
CHARLES DAR WIN. 
niet-gebruik der organen : eene vermenigvuldiging op zoo groote 
schaal, dat zij tot een Strijd om het Leven moet leiden ; daarbij, als 
een gevolg van de Natuurlijke teeltkeus, divergentie van karakter en het 
verdwijnen van minder ver volmaakte vormen met zich brengende. 
Aldus volgt rechtstreeks uit den krijg der natuur, uit hongersnood 
en dood, het hoogste, dat wij in staat zijn ons voor te stellen, de 
voortbrenging der hoogere dieren. Er is grootheid in deze opvatting 
van het leven met zyne verschillende machten, dat oorspronkelijk 
door den Scheppei’ in eenige weinige vormen of in een enkelen is 
ingeblazen; alsook dat, uit zulk een eenvoudig begin, terwijl onze 
planeet volgens de vaste wet der zwaartekracht aldoor heeft rond- 
gewenteld, zulk eene eindelooze reeks van zeer schoone en wonder- 
bare vormen ontwikkeld zijn geworden en nog worden. « 
Het darwinisme in engeren zin omvat de selectie-leer. Deze ver- 
klaart niet het ontstaan der afwijkingen; maar zij verklaart, hoe de 
eenmaal ontstane afwijkingen zich bestendigd hebben. Afwijkingen 
namelijk, die het individu van voordeel waren, gaven het eene groo- 
tere kans van voortbestaan bij de mededinging met zijne talrijke 
concurrenten om het noodige. Misschien voorkomt men misverstand 
door liever te spreken van een uitsterven, verdwijnen, uitgeroeid 
worden der minder bevoorrechten, der misdeelden. Het spreken van 
eene door den strijd om het bestaan gehouden keurlezing der meer 
bevoorrechten, waarbij de natuur gepersonifieerd wordt, heeft zelfs 
bij mannen van naam tot misverstand aanleiding gegeven. 
Doch wie ook Darwin verkeerd begrepen mogen hebben, zeker 
niet Lyell en Hooker, de mannen, onder wier patronaat hij het 
hervormingswerk begonnen is. Zeker ook niet zijne twee paladijnen, 
Huxley in Engeland en Haeckel in Duitschland, onvermoeide strij- 
ders voor de nieuwe leer, die bij wijlen het pad der hoffelijkheid 
alleen dan kwijt raakten, wanneer de van nijd en onkunde getui- 
gende aanvallen van sommige tegenstanders hunne verontwaardiging 
opwekten. 
Hoe werd Darwin’s boek over den Oorsprong der soorten ontvangen? 
Huxley zegt het ons; »Piëtisten, leeken of geestelijken, brengen 
het in een kwaden reuk met dien goedigen spot, die zoo liefderijk 
klinkt; femelaars stellen het ten toon met de schimpwoorden der 
onkunde; oude dames van beiderlei kunne beschouwen het als een 
