CHARLES DARWIN. 
301 
oppervlakte bedekte, binnen weinig jaren tot eene aanmerkelijke 
diepte onder de oppervlakte is begraven geworden. Dit laatste groo- 
tere werk van zijne hand maakte zulk een opgang, dat er in drie 
jaren tijds 8500 exemplaren van verkocht werden. 
Den 19den April 1882 maakte de dood aan dit werkzaam leven een 
einde. 
De familie had gewenscht, dat Darwin te Down zou begraven 
worden. Zijne vrienden en vereerders dachten er anders over. Zij ver- 
zochten en verkregen van den Deken van Westminster de toestem- 
ming den grooten doode bij te zetten in Westminster-Abbey te mid- 
den van zoo vele andere groote mannen, die de roem van hun land 
en een zegen voor de menschheid waren geweest. 
Den 26sten April had de begrafenis in de oude Abdij plaats in 
tegenwoordigheid van eene groote en belangstellende menigte. De 
slippen van het lijkkleed werden gedragen door Sir John Lubbock, 
Voorzitter der British Association en der Linnean Society; Prof. 
Huxley; den Amerikaanschen gezant Russell Lowell ; Wallage ; 
den Hertog van Devonshire ; Canon Farrar; Sir Jos. Hooker ; Spot- 
TiswooDE, den Voorzitter der Royal Society; den Graaf van Derby 
en den Hertog van Argyll. 
Hij rust naast John Herschel en in de nabijheid van Sir Isaac 
Newton. 
Zoo heeft Engeland getoond den eerbied, aan zijne groote mannen 
verschuldigd, hooger te slellen dan doctrinair vooroordeel. 
De werker is heengegaan ; zijn werk blijft. 
Meer dan eene kwart-eeuw is sedert Darwin’s dood verloopen. De 
wetenschap heeft in dien tijd niet stilgestaan. Integendeel ; met eene 
tevoren niet gekende levenskracht heeft zij zich ontplooid. Eene leven- 
wekkende kracht is van Darwin’s werk uitgegaan en zijne denkbeel- 
den hebben gewerkt als een zuurdeesem, gisting brengende in de 
bouwstoffen, die voor den opbouw eener nieuwe biologische weten- 
schap voorhanden waren. De doode boom eener droge en dorre syste- 
matiek begon te leven. De dusver kunstmatig afgedeelde verwant- 
schapstakken begonnen te spreken en vertelden de geschiedenis van 
een lang verleden, waarin zij aan elkaar geschakeld waren door de 
banden der bloedverwantschap en der gemeenschappelijke afstamming. 
De oude doelmatigheidsleer, die een doel als principe, een vooruitbe- 
paalden ontwikkelingsgang, vooropstelde, werd door eene andere ver- 
20 
