802 
CHARLES DARWIN. 
vangen. Deze erkent, bij veel ondoelmatigs, bij veel dat voor zijn 
bezitter bezwaarlijk als nuttig kan worden aangemerkt, dat over ’t 
geheel doelmatigheid in de natuur wordt waargenomen ; niet evenwel 
als eene vooruit bepaalde, maar als resultaat van de uitzifting der 
minder doelmatig ingerichte, der minder bevoorrechte organismen in 
den strijd om het bestaan. 
Op deze wijze is de afstammingsleer de wetenschappelijke verklaring 
geworden van de zoogenoemde verwantschappen in het botanisch en 
Zoölogisch systeem. Aan Darwin zijn wij hiervoor dank verschuldigd. 
De grondbegrippen, waarmede de biologische wetenschap werkt, 
zijn intusschen, na Daravin, belangrijk verhelderd en nauwkeuriger 
begrensd en omschreven geworden. Het darwinisme heeft het over 
het ontstaan van soorten. Wat is evenwel eene soort? Het heeft het 
over veranderlijkheid ; doch wat verstaat men hieronder en zijn er 
niet verschillende soorten van variabiliteit ? En welke variaties zijn. 
ei-felijk, welke niet? Het beeft het ook en vooral over selectie of 
teeltkeus; wie zijn nu eigenlijk aan den invloed der selectie onder- 
worpen, ten gevolge waarvan bestaande soorten verdwijnen en andere 
hare plaats innemen ? Niemand misschien heeft tot het stellen en 
het oplossen dezer vragen meer bijgedragen dan onze beroemde land- 
genoot Prof. Hugo de Vries. Hij is de Elisa, die Darwin’s profe- 
tenmantel heeft opgeheven, op wien de geest van Darwin rust. 
Eene soort heeft hare » kenmerken «. Zulk een voor de waarneming 
toegankelijk ))merk«, waaraan men haar kent, moet evenwel op grond 
van verschillende overwegingen als een samenstel beschouwd wor- 
den van eenvoudiger eigenschappen, die niet zoo voor de onmiddel- 
lijke waarneming bloot liggen, grondeigenschappen of grondkenmer- 
ken, physiologische éénheden als ’t ware, w'aarvan het innerlijke 
wezen ons nog verborgen is en die te zamen het geheel van eigen- 
schappen vormen, evenals de moleculen als de stoffelijke eenheden 
gedacht worden van de materie, die een lichaam samenstelt. 
Van die eerste en ondeelbare, van die elementaire of zoogenoemde 
))eenheidskenmerken« kunnen er bij het proces der vermenigvuldi- 
ging meer of minder verloren raken, kunnen er ook nieuwe aan de 
bestaande worden toegevoegd, — en zoo ontstaat eene nieuwe soort. 
Hoe die éénheden verloren raken of worden toegevoegd, is eene nieuw^e 
vraag, die het innerlijkste van het leven raakt en tot het gebied der 
protoplasma-physiologie gebracht zou kunnen woorden. 
Dat verloren gaan of aan winnen van biologische eenheidskenmer- 
ken, plotseling optredende, zonder dat aangewezen kan worden waar- 
door, is een vorm van veranderlijkheid, waaraan de Vries den 
