CHARLES DARWIN. 
3 04 
verschillende soorten onderling, waarbij de minder bevoorrechten aan 
den verliezenden kant zijn, terwijl de meer bevoorrechten zich 
handhaven en behouden blijven. 
»Voor Dar WIN, (( zegt de Vries in zijne ))Mutationstheorie«, »was 
het eene hoofdzaak, dat de strijd om het bestaan, die in later tijd 
zoo herhaaldelijk verkeerd begrepen wad^tnjd, uit eene planlooze vai'ia- 
biliteit had te kiezen. De natuurlijke keurlezing is eene zeef; zij brengt 
niets voort, zooals dikwijls verkeerdelijk wordt voorgesteld, zij schift 
slechts. Zij houdt slechts in stand, wat de variabiliteit haar aanbiedt. 
Hoe datgene, wat zij uitzift, ontstaat, moet eigenlijk buiten de selec- 
tieleer liggen. Hoe de groote wedstrijd zift, is ééne vraag; eene andere 
vraag is het, hoe het gezifte van te voren ontstaan was. In beide 
opzichten is ook thans nog de oorspronkelijke meening van Darvvin 
de beste van alle: doch latere schrijvers hebben den stand van zaken 
vaak troebel gemaakt. De zeef is niet zoo nauw van mazen, dat alleen 
de allerbeste in leven blijven. De natuurkeus schift integendeel altijd 
maar een gedeelte der individu's uit en daaronder de slechtste, na- 
melijk hen, die aan de levensomstandigheden van het oogenblik het 
minst zijn geadapteerd, (m.a.w. er het minst mede in overeenstem- 
ming zijn). De selectie is het uitscheiden der minderwaardigen; ter- 
wijl het uitkiezen der voortreftelijkste individu's eene electie is, die 
tot eene élite, eene keurbende, voert, zooals bij het kweeken van 
bieten en graan. « 
De descendentie- of afstammingsleer is zoo doende geworden eene 
transmutatie -leer, het woord mutatie opgevat in den modernen scherp 
omschreven zin. 
De nieuwe beschouwingswijze vindt bij enkelen der hedendaagsche 
biologen op sommige punten bestrijding. De rechtspraak is intus- 
schen op den goeden weg. Zij zal in de toekomst worden overge- 
laten aan de waarneming en het experiment. 
Men heeft de afstammingsleer ook veelal als evolutie-ieor betiteld, 
een naam, die misschien hierom bedenkelijk is, omdat hij al te 
eenzijdig aan eene voortschrijdende ontwikkeling doet denken. Zeer 
zeker heeft er eene groote ontwikkeling plaats gehad, in den loop 
der tijden voortgaande van de eenvoudigste bewerktuigde ééncellige 
wezens tot de meest saamgestelde organismen van onzen tijd. Daar- 
naast heeft óók degradatie plaatsgehad, waar namelijk eigenschappen 
verloren gingen en de soort in samengesteldheid achteruit ging. Wij 
hebben zoodoende twee lijnen van descendentie te onderscheiden : de 
eene, die door het verwerven van nieuwe eigenschappen, door eene 
voortgaande differentiatie, tot meer arbeidsverdeeling leidt, en in dien 
