BOEKAANKONDIGING. 
807 
reeksen van verticale draineerbuizen aangebracht, die het water uit 
het diluvium opzogen. De buizen waren n.1. tot 85 M. N.A.P. 
in den grond geslagen en in de 5 onderste meters der buizen waren 
door gaas beschermde openingen aangebracht, waardoor het water 
opgezogen werd. De directeur der waterleiding, de heer Pennink, is 
echter sedert dien tijd bevreesd, dat binnen een klein aantal jaren 
de Prise d’eau door het binnendringen van zout water bedorven 
zal zijn . 
Door belangrijke proefnemingen en boringen stelde hij zich in 
staat dwarsprofielen te maken van het terrein tusschen de Noordzee 
over de duinen tot in de Haarlemmermeer. Het in den bodem voor- 
komende zoet water wordt daarbij in drie deelen gesplitst, n.1.: 
l'^. Het weinig ijzer bevattende water, dat boven de klei in het 
alluvium voorkomt en tot ± 25 M. -i- N.A.P. reikt, en naar de 
kleur op zijn kaart door hem blauw water wordt genoemd ; 
2^ . Het meer ijzerhoudend water in het bovenste van het diluvi- 
um tot 100 M. -i- N.A.P., rood water geheeten; 
8° . Het groene water, in diepere lagen van het diluvium gelegen, 
en reeds gemengd met zeewater, waarop het geheele zoetwaterbek- 
ken rust. De gemiddelde hoogte van dit groene water wordt op 40 
M. geschat. Als werkzaam duinoppervlak der Prise d’eau wordt aan- 
genomen 3000 hectaren. Men kan dan de geheele hoeveelheid groen 
water berekenen, als men bedenkt, dat in nat duinzand het water 
I van het geheele volume inneemt. Men krijgt dan: 
80.000.000 X = 800 millioen M*. 
Voor het roode water wordt even groote hoeveelheid aangenomen. 
De directeur der drinkwaterleiding neemt aan, dat de draineer- 
buizen dagelijks 30.000 M^. van het roode water moeten leveren, 
dat zou afgerond 11 millioen M*. per jaar zijn. 
In dat geval zou het dus vrij lang duren eer de voorraad van 
300 millioen M^. verbruikt was. 
Maar de directeur vreest, dat reeds veel vroegei’ zout water door 
de bronbuizen zal opgepompt worden. » Wanneer n.1. uit zulk een 
buis gestadig het water wordt weggepompt, zal in de naaste omgeving 
van de buis de grondwaterspiegel een inzinking vertonnen, en daar- 
mede zal volgens het beginsel van Badon Ghyben een veertig maal 
zoo hooge, plaatselijke verheffing van de grens tusschen zoet en zout 
w^ater in den bodem gepaard gaan.« Ook de ingenieur J. van Hasselt 
koestert die vrees, zooals blijkt uit zeer belangrijke artikelen door 
hem geschreven in het Handelsblad van 13 — 15 Mei 1908. Hij ein- 
digt het betoog daarover met de opmerking. »Nu mag men niet 
