310 
BOEK A A N KOND I G I N G. 
geven zal, indien in de Haagsche water vang de grens van zoet en 
zout water op bedenkelijke wdjze mocht omhoog komen. Daartoe zal 
de buis van 69 M. D.P. tot lOü M. D.P. woiden verdiept, 
terwijl daarnevens 6 andere buizen in den grond zullen gebracht 
worden tot 85, 70, 55, 40, 27 en 15 M. -f D-P- In die buizen 
zullen uitneembare koperen buizen gesteld worden, welke dus voor 
controle vatbaar zijn. Van al deze diepboringen zullen regelmatig 
de waterstanden worden opgeteekend in een register, waarin boven- 
dien de chloorgehalten zullen worden vermeld, welke bij rnaande- 
lijksche opneming op die diepten zullen gevonden w’orden.® 
In de laatste paragraaf — § 7. Besluit — zegt Dr. Pareau: »üit 
hetgeen de Haagsche w'atervang ons heeft geleerd, zoowel bij de 
proefnemingen in den tot 4 M. -f D.P. afgepompten werkput als 
door de waterstanden in de verzamelkom blijkt, dat de w’aarnemin- 
gen niet in overeenstemming zijn met de besluiten, welke langs 
logischen weg uit de theorie Badon Ghyben — Herzberg zijn af te 
leiden. Die theorie is dan in de praktijk niet toepasselijk voor de 
Scheveningsche duinen, en aangezien geen belangrijke verschillen 
tusschen de formatie van onze duinen en die van de duinen der 
Amsterdamsche waterleiding tot heden voor den dag zijn gekomen, 
mogen de waarnemingen in de Haagsche water vang ook dienen om 
de vrees voor de Amsterdamsche Prise d’eau te doen verminderen.® 
Bijlage No. 7 bevat een graphische voorstelling omtrent de samen- 
stelling van het drinkwater, opgemaakt door Dr. Stortenbeker. 
Daaruit blijkt dat tusschen de jaren 1895 — 1907 het chloorgehalte 
constant is gebleven tusschen de grenzen 31.5 en 34 5 milligram 
per liter, nog iets lager dan het aanvankelijk in 1875 gevonden was 
door Dr. Koppeschaar, n.1. 35.6 milligram. 
Mei'kwaardig is ook, dat de diepboring op 69 M. -J- D.P., op 
590 M. uit de strandpalen gemeten, een chloorgehalte gaf van 90 
milligram, terwdjl, volgens een teekening van den heer Pennink, de 
lijn van 100 milligram chloor bij een dergelijken afstand van het 
zeestrand op een diepte van opgeveer 74 M. is gelegen in de Am- 
sterdamsche watervang. 
»Op overeenkomstige plaatsen in de diepte w’orden alzoo hier en 
in de Amsterdamsche Prise d’eau dezelfde choorgehalten aangetroflen. 
Hieruit mag dus worden afgeleid, dat de grens van het zoute en 
zoete w’aler in beide watervangen zich op dezelfde diepte zal bevin- 
den. Dit feit moet de twijfel aan de toepasselijkheid van Badon Ghy- 
ben’s onderstelling sterk doen vermeerderen. Immers in den Haag 
heeft men sinds 1896 al gew^erkt met zoogenaamde te korten, dat 
